Dohmen Draaft Door: Aangepast

Buitenlandse wolvenexperts kijken verbaasd naar het gedrag van onze wolven. Die doen niet hoe het heurt. Tenminste, twee van de bijna tweehonderd wolven die in Nederland leven. Eén procent. Twee onaangepaste wolven, een op de Veluwe en een op de Utrechtse Heuvelrug, zijn niet bang voor mensen. In tegendeel, ze komen naar ons toe en zijn bovendien bereid vleselijk genoegen uit de kennismaking te halen. Dat genot is eenzijdig. Maar dit doen ze anders nooit, zeggen de experts. Deze twee wolven vertonen afwijkend gedrag.

Ik denk echter dat die twee uitzonderingen een schoolvoorbeeld van cultureel aangepast zijn. Ze zijn über-geïntegreerd. Ze gedragen zich als echte Nederlanders. Onbeschaafd, hondsbrutaal en lak aan de regels.

Een voorbeeld. Ik was op Hemelvaartsdag in het Singer Laren, naar de tentoonstelling Wij Zijn Natuur. Niet te verwarren met die andere vertoning, Ik Ben Beleid. In Wij Zijn Natuur probeert Prinses Irene ons tot verbondenheid met al wat leeft te verleiden. Ze doet een dringende oproep om minder te consumeren, de aarde niet uit te putten en een beetje aardig voor elkaar te zijn. Of dat in de Larense entourage helemaal lukt, is natuurlijk de vraag.

AFWIJKEND

Wat al heel bijzonder is, is dat je op weg naar de ingang van het museum wordt onderschept door iemand, die je lid van de Vriendenloterij probeert te maken. Geld en spullen winnen voor het goede doel! Wij hapten niet en hij droop geïrriteerd af. 

Binnen werden we door een vriendelijke dame wegwijs gemaakt. Bezoekers van de tentoonstelling krijgen het verzoek in zaal 7 tot en met 11 hun snavel te houden en geen foto’s te nemen. In de andere zalen kun je kletsen en kieken wat je wil.

Iets niet mogen! Daar weten wij Nederlanders wel raad mee. Net als met onvriendelijkheid. Ik verwarde de uitgang van zaal 11 met de ingang van zaal 7. Een struise blonde dame met zwart omlijnde ogen blokkeerde de weg en wees verbeten de andere kant op. Haar intimiderende oogcontact – de omerta hield nog stand bij haar – deed me huiveren. Ik was even bang dat ik in zo’n experimenteel contact met Marina Abramovic was beland, maar zo diepzinnig was deze vrouw niet.

Ik schoot weg, naar de ingang van zaal 7. Het was gezellig druk. U raadt het al. Er werd gezellig gekletst en er werden volop foto’s gemaakt. Een suppoost was druk met de talloze piepjes op zijn eigen telefoon. De tentoonstelling bleef wanhopig roepen dat het niet goed gaat met de aarde. En dat is onze schuld, het komt door ons gedrag. Bij de uitgang van zaal 11 zag ik dat mevrouw Omerta inmiddels ook aan de praat was geraakt.

Eenmaal buiten voelde ik een grote vermoeidheid opkomen. Ik huilde mee met de wolven die wel doen wat er van ze verwacht wordt.  Dat is pas afwijkend gedrag

Carol Dohmen