Dohmen Draaft Door: Hypernerveus

Nederlanders leven in een hypernerveuze samenleving. Zo luidt de conclusie van de Raad voor Volksgezondheid & Samenleving. U herkent het vast. Alles moet snel, goed en meteen. Je bent daarvoor als individu volledig verantwoordelijk. We maken onszelf helemaal gek. Wachtlijsten bij de geestelijke gezondheidszorg steken die van woningzoekenden naar de kroon.

Ik maak me er ook schuldig aan. Afgelopen zaterdag fietste ik over het riante fietspad langs de Traay van Austerlitz naar Driebergen, om nog snel even een boodschap te doen. Het was druk, want het was mooi weer. Het zonnetje scheen, vogels floten een herfstlied. Groepjes volwassen op rare brommertjes domineerden het straatbeeld. De wereld staat in de fik, maar de verpretparkisering van de Heuvelrug gaat vrolijk door.

Halverwege het fietspad was zo’n groepje gestrand. Een stuk of 8 mannen, voorzien van blauwe haarnetjes en een helm. Dat laatste is verplicht, want we struikelen en vallen ons ook een ongeluk, vooral de 65-plussers. Die netjes zijn om te voorkomen dat volwassen mannen naar de luizenmoeder moeten. Hygiënisch, maar het heeft de uitstraling van deelnemers aan een excursie naar een kernreactor.

Het groepje stond deels in de berm, deels op het fietspad, tot aan de middenstreep. Er kwamen tegenliggers aan, dus ik stopte. Aangezien er op die plek zowel links als rechts een enorme parkeerplaats is, merkte ik – echt op mijn allervriendelijkst – op: ‘Jongens, nou is daar en daar zóveel ruimte en nog blokkeren jullie het halve fietspad’. Ik had immers haast.

Verwonderde blikken onder nucleaire netjes keken me aan. ‘Wat is het probleem, we staan toch netjes aan de kant?’ ‘Nee, netjes zitten op jullie hoofd’, meesmuilde ik inwendig en deed een poging het uit te leggen. Die poging kwam niet aan. ‘Ik zie het probleem niet’, riepen ze schouderophalend in koor.

OPLOSSING

Ik fietste verder de hypernerveuze samenleving in. Pas bij het lezen van het artikel over de gevolgen van al dat gejakker en gejaag, viel het kwartje. Wat is er mis met even afstappen en op je gemak een praatje maken met iemand met onder morsig haarnetje? Het verrijkt je leven. Als ik voor mijn huis straatje keer met de auto en de weg blokkeer, snap ik ook niet waarom de haasthebbers zo geïrriteerd naar me kijken. Neem even de tijd om adem te halen.

Al die mentale problemen als gevolg van onze jakkermaatschappij kosten bakken vol met geld. Ik sluit niet uit dat het vele vallen van mensen - we breken records op de spoedeisende hulp - samenhangt met haast en stress. 

Het is allemaal nergens goed voor. Laten we massaal gaan onthaasten. Misschien worden de beurzen er nerveus van, maar verder lijkt het me hyperrelaxed.

Carol Dohmen