Dohmen Draaft Door: Bezem

‘Het gaat stommeren, oma’, vertelt kleinzoon, opgewekt naast me huppelend. De aanwakkerende wind blaast zijn rode haartjes recht overeind, zijn ogen tranen. Zijn knuffel houdt hij stevig tegen zich aangedrukt. Hij laat zich niet zo makkelijk omverblazen.

Met twee keer storm is de herfst echt begonnen. Op het kinderdagverblijf hadden ze het thema eerder die week ingeluid. De juf had een emmertje bladeren verzameld en die binnen op het linoleum ondersteboven gekiept. Enthousiast gingen de kinderen in de weer met een bezem, stoffer en blik. Onbedorven zieltjes, onbewust van het bestaan van de bladblazer. Zo voed je aanpakkers op.

Maar de gure wind, die zich al tijden in het land ophoudt, neemt niet alleen bladeren mee. Op 29 oktober waaiden de kiezers alle kanten op. Zeist koos – net als de rest van Nederland - voornamelijk voor het midden, maar daarmee eigenlijk niet. Het kan nog steeds alle kanten opwaaien.

ZEKERHEID

Gelukkig zijn we een zelfstandig, daadkrachtig volkje! Niks mis met onze zelfredzaamheid als het onze basisvoorzieningen aangaat. Toen Vitens meldde dat ons drinkwater is besmet met een bacterie, stroopten we de mouwen op en gingen aan de slag.

Een aantal mensen begon het bericht zo veel en zo vaak mogelijk te delen. Het bericht vermenigvuldigde zich sneller dan een Enterobacterie in de darmen van een doodzieke patiënt. ‘Voor de zekerheid’. Anderen snelden meteen naar de supermarkt. Hoewel drie minuten koken een afdoende maatregel is om die bacterie om zeep te helpen, willen we in plastic verpakte zekerheid. Drie minuten water koken is bovendien gedoe.

Op tv vertelt een man, zijn karretje vol flessen water, dat hij daar geen zin in heeft. Deze Nederlander vindt een pan water opzetten meer gedoe dan in de auto springen, naar de supermarkt rijden, een winkelwagentje pakken, concurrenten bij het waterschap aan de kant beuken, zijn kar volladen, betalen, alles in de auto zetten, het karretje terugbrengen, naar huis rijden, al die flessen naar binnen zeulen, de sixpacks uit het plastic halen en tot slot de losse flessen ergens opbergen. Hij had ook nog zijn jas aangetrokken, alles om gedoe te voorkomen.

Het drinkwaterbedrijf maant tot kalmte. ‘En laat iets over voor een ander’. Ze bieden zelfs ‘handelingsperspectief’, aldus een woordvoerder. Dat houdt in, dat ze je erop attenderen dat je alvast water vooruit kunt koken en bewaren. Dat verzinnen mensen zelf namelijk niet.

Lief kleinkind, het stommert al. Het gezond verstand is verstommerd. Net als het coronavirus laat een darmbacterie onze ware aard zien. We zijn gemakzuchtige hamsters, paniekvogels met een pinpas die gebottelde zekerheid kopen. Gelukkig stoomt jouw juf voor de zekerheid een nieuwe generatie klaar. Aanpakkers, die straks de bezem erdoor kunnen halen.

Carol Dohmen