Dohmen Draaft Door: Over de schreef

Binnenkort mogen we de wijzen uit het oosten weer verwelkomen. Dat is maar goed ook, want uit het westen komt niet veel hoopgevends. Vorige week werd duidelijk dat we zijn afgedankt door de Amerikanen, die Europa niet langer als bondgenoot maar als potentiële vijand zien.

De regering Trump ziet hoe onze beschaving verkommert en geheel dreigt te verdwijnen. De oorzaak is natuurlijk grootschalige immigratie, want zeg nou zelf, waar is immigratie niet de oorzaak van? Als iedereen gewoon rustig zou blijven zitten waar ie zat, zag de wereld er een stuk overzichtelijker uit.

Deze zorgvuldige analyse door een land, dat al een paar eeuwen door genaturaliseerde immigranten wordt bewoond, leidt dit keer niet tot een grootschalig herstelplan. Hun nieuwe veiligheidsplan is een omgekeerd Marschallplan voor het wegzakkende Europa. De aanwakkerende westenwind roept ‘zoek het maar uit Europa’. Het woord transatlantische samenwerking is uit het woordenboek geschrapt. Wat ze ook zeggen is ‘kom vooral niet langs’.

ABSURD

Dat laatste zit zo. Wil je als toerist naar Amerika, heb je een visum nodig. En alvorens zo’n visum toe te kennen, wil de Amerikaanse douane voortaan eerst je socials van de afgelopen vijf jaar lezen. Mocht je daar iets onaardigs over de regering Trump hebben geschreven, ben je de Jack en kun je een visum op je buik schrijven. Wel in het juiste lettertype graag: Times New Roman. Een mooi, klassiek lettertype dat decorum en professionaliteit uitstraalt. Jazeker, grootheden gaan ook over lettertypen. Het geschreven woord is immers een potentiële bedreiging.

Amerika strijdt niet tegen de Russen of Chinezen, maar tegen een lettertype. Calibri, een zogenaamd schreefloos lettertype dat voor de dyslecten onder ons zo lekker wegleest. Dat lettertype vinden de Amerikanen te woke, te inclusief, te Nederlands. Right. Voor de niet-letterkenners onder ons: een schreef is een horizontaal streepje onder een letter. De Nieuwsbode gebruikt het. Voor sommigen leest dat lekker weg, maar mensen met visuele uitdagingen raken daardoor de draad juist kwijt.

Terwijl iedereen afgelopen weekend de bossen introk – het mijdavies is opgeheven – of over de gezellige kerstmarkt slenterde, las ik zwetend vijf jaar stukjes terug op compromitterende uitspraken. Zou ik nog een visum krijgen?

Vijf jaar geleden weigerde Trump de verkiezingsuitslag te erkennen. Het was coronatijd. Ik schreef over de romperramp: mensen die als grootste probleem hadden, dat hun baby uit zijn rompertje was gegroeid en de Hema dicht was. Ben ik daarmee in Amerikaanse ogen over de schreef gegaan? Wij noemden 2020 een raar jaar, maar voorlopig slaat 2025 echt alles. Absurdisme in Times New Roman blijft absurdisme.

Carol Dohmen