Dohmen Draaft Door: Lust

Ik ben nooit te beroerd om nieuw jargon te leren. Afgelopen week kwam de term ‘risk appetite’ op mijn pad. Vrij vertaald, ‘risico-lust’. De verzekeraar van mijn ponyclub heeft laten weten dat zij geen trek meer hebben in het verzekeren van mensen, die te paard over de Veluwe hobbelen.

Wat is er aan de hand? Een paar keer per maand móet ik even doordraven op een edele viervoeter. Daar valt van alles over te zeggen, feit is dat ik erg gelukkig word van een buitenrit te paard. Ik heb de ambitie de wijlen Queen Mum te evenaren, die op 96-jarige leeftijd nog paardreed. Gelukkig is er op de Veluwe een manege, waar dit mogelijk is. Brave paarden, uitstekende verzorging, fijne mensen.

En nu gooit hun verzekeraar roet in het eten. De wettelijke aansprakelijkheid die bij deze activiteiten hoort, valt niet langer binnen hun risk appetite. Ze hebben geen trek meer in het risico dat een pony een stap verkeerd zet en zijn verplicht-behelmde berijder de bodem kust. Een alternatieve verzekeraar is niet licht gevonden. Potverdorie! De rubberen-tegel-generatie heeft aandelen bemachtigd in het verzekeringswezen. Nu kan Dohmen voorlopig niet doordraven!

RISICO

Wat is er gebeurd met gewoon buitenspelen? Ik hoorde afgelopen weekend een stel ruzie maken over het gevaar van een schuimrubberen hoedje op het hoofd van hun 2-jarige dochter. Volgens moeder zou de rand (die zo slap was als chips die in lauw water heeft gelegen) een guillotine-effect hebben. Als het wichtje van haar driewieler zou storten, kon die rand de bovenkant van haar schedel als een eiderdopje onthoofden.....

Dan toont onze gemeente meer lef. Zo zijn wij niet van zins actie te ondernemen tegen fatbikes. Het aantal ernstige ongelukken stijgt, met name jongeren belanden steeds vaker – zonder zelfs maar een piepschuimen hoedje – op de spoedeisende hulp. Maar een beetje risico in het verkeer hoort erbij, dat weten we in Zeist al lang. Sterker nog, daar hebben we ons centrum op ontworpen!

Ik heb een idee. Het zit vol eigenbelang, maar dat maakt het nog geen slecht idee. We vragen mijn Veluwse ponyclub naar de Utrechtse Heuvelrug te verhuizen. Samen met hun brave westernpaarden, anders komen we alsnog buiten mijn persoonlijke risk appetite. Ze krijgen de opdracht met hun klanten dagelijks te paard de bossen te doorkruisen, op zoek naar brandhaarden. Zoals de cavaleristen, die zaterdag een bosbrand hebben voorkomen door te paard hun neus achterna te rijden. Dat was weliswaar in het kader van de militaire Wiedergutmachung na het in de fik steken van de Veluwe, maar het resultaat telt. Ik word meteen lid, zodat Dohmen kan blijven doordraven. De activiteiten van deze Heuvelrug-cavalerie verzekeren we collectief, omdat we hiermee het risico op een bosbrand verkleinen. Ik vind het een erg appetijtelijk idee. U toch ook?

Carol Dohmen