Dohmen draaft door: Bloemkool

Een nieuwe trend is booming, ‘Quiet Luxury’. De fijngevoeligheid van de superrijken kent, net als hun verdienmodellen, geen grenzen. Een extravagant jacht, een vette Porsche en een horloge van Cartier hebben tegenwoordig twee dingen gemeen: ze zijn onvoorstelbaar duur en niet langer hip. Te schreeuwerig, te duidelijk ‘ik heb ontstellend veel geld en dat moet de wereld zien’. 

Met ‘stille luxe’ laten de superrijken (gewoon rijk is ordinair) zien dat ze meeleven met de misère waar anderen door de hoge inflatie en energiekosten mee te dealen hebben. Daarom lopen ze niet langer te koop met hun weelde en dragen een ingetogen blazer van Loro Piana (€8.000) of een onopvallende kasjmieren pet (slechts €500). Om origineel te blijven laten ze zich niet langer verleiden tot een glanzende BMW M8 Cabrio, maar tuffen rond in een eenvoudige Twingo. Bij een feestje laten ze de juwelen in het nachtkastje liggen. Subtiele statussymbolen, alleen zichtbaar voor de goede verstaander.

Bovenstaand nieuwsbericht verwarde me. Ik was net tot de conclusie gekomen dat bloemkool het nieuwe statussymbool is. De prijs voor deze alledaagse groente is zo hoog, dat ie alleen nog bij de rijken in de koelkast ligt. Waarmee ik meteen mijn sociale klasse verraad, deftige mensen noemen het een ijskast. We denken wel dat we allemaal gelijk zijn, maar onbewust zenden we de hele dag signalen uit waarmee we aangeven bij welke groep we wél, of juist niet willen horen. Vraagt u naar de wc of zoekt u een toilet? Eet u een gebakje of een taartje? Wat kostte uw pet? Bent u, kortom, deftig of rijk, deftig en rijk of gewoon ordinair rijk? 

DUUR WATER

Bloemkool dus. Ik ben er zelf niet zo dol op. Ik ben van de generatie die het als kind tot snot gekookt op het bord kreeg, met ton-sur-ton maïzenasaus er overheen gedrapeerd. Als finishing touch ging daar nootmuskaat op, als sproeten op een bleek gelaat. Waarschijnlijk was het toen zelfs een vorm van luxe. Vijf euro vind ik is een prima prijs om het lekker in het schap te laten liggen.

Mijn afkeer van bloemkool neemt niet weg dat levensmiddelen bizar duur zijn geworden. Van de week had ik een stuk kaas en een komkommer op het aanrecht liggen. Samen vertegenwoordigden ze een aanschafwaarde van twaalf euro. Twaalf euro! Voor twee producten die respectievelijk uit 40 en 97 procent water bestaan. Je hoeft geen zeldzame ster in wiskunde te zijn om te snappen dat je dan prijzig water op het aanrecht hebt liggen. 

Naast stille luxe ontstaat er zo langzaam maar zeker steeds meer stille armoede. Onbetaalbaar water. Als je het ‘Quiet Poverty’ noemt, klinkt het nog deftig ook. Ik vind het alleen als samenleving niet zo chic om dat te laten gebeuren. Ik had nooit gedacht dit ooit te zeggen, maar daar komt ie: ik eis betaalbare bloemkool!

Carol Dohmen

Kop

Tekst