ZingjeRot vlamt nog één keer met drie allerlaatste concerten in het Beauforthuis

AUSTERLITZ Als Popkoor ZingjeRot dit weekend afscheid neemt met drie concerten in het Beauforthuis, sluit het koor een bijzonder hoofdstuk af. Voor een van de leden van het eerste uur betekent het ‘t einde van zeventien jaar samen zingen, lachen, repeteren en optreden. Toch overheerst niet alleen verdriet, bij Henk Schmal. „We wilden nog één keer vlammen.”

Zingen deed hij altijd al. „Thuis zong ik dagelijks liedjes uit de jaren zestig onder de douche of tussen de schuifdeuren. Mijn vrouw Marian zei al jaren dat ik daar eens iets mee moest doen.” Toen hij ontdekte dat vlak bij huis een popkoor repeteerde, was de stap snel gezet. „Ik ging kijken en ben nooit meer weggegaan. Het voelde meteen als thuiskomen.”

De eerste repetities waren wel even wennen. ZingjeRot zingt alles uit het hoofd, vijfstemmig en in het Nederlands. „Ik werd meteen bij de bassen ingedeeld. Dan zing je vaak niet de melodie. Gelukkig waren er partituren en ingezongen partijen beschikbaar. Een gespreid bedje, maar wel een beetje hard.”

Volgens hem onderscheidde ZingjeRot zich vooral door de sfeer. „Uitbundig, betrokken en warm. In de pauze stond vaak iets lekkers klaar. Als iemand ziek was bleef het niet bij een kaartje. Dan namen we een lied op of gingen we zelfs thuis zingen. Iedereen droeg op zijn eigen manier iets bij.”

STEL DAT HET ZOU KUNNEN

Het repertoire, met veel hertalingen van Jan Rot, vormde jarenlang het hart van het koor. „Jan Rot was geen gewone vertaler. Hij was een hertaler. Het ging hem erom de sfeer van een lied over te brengen. Dat sprak veel koorleden aan.” Zijn persoonlijke favoriet is Stel dat het zou kunnen, een lied van Rot zelf. „Dat nummer raakt me iedere keer weer.”

Ook Wonderful Life, door het koor omgedoopt tot Heuvelrug, heeft een bijzondere betekenis. Kort voor een zware operatie stond het hele koor bij hem thuis om het lied samen te zingen. „Als ik daaraan terugdenk, lopen de rillingen nog over mijn rug.”

OP DE BANKEN

Hoogtepunten waren er genoeg. Hij noemt onder meer een workshopweekend in Dordrecht en het concert in de bomvolle kerk van de Evangelische Broedergemeente in 2023. „Dat was grandioos.” Ook de optredens in het Christelijk Lyceum zijn hem bijgebleven. „Mijn kleindochter stond van enthousiasme op de banken.”

Het besluit om te stoppen ontstond na het overlijden van Jan Rot, inmiddels ruim vier jaar geleden. Toch vond niemand het toen al tijd om afscheid te nemen. „We wilden nog één keer iets moois neerzetten.” Uiteindelijk viel het besluit vrij unaniem. Leeftijd speelde mee, maar ook de wens om muzikaal verder te kijken.

Want stoppen met zingen doet vrijwel niemand. In september start een nieuw koor onder de naam Zoen van Muziek. „Daar heb ik ontzettend veel zin in. We gaan een breder repertoire zingen en ook van bladmuziek werken.”

Toch zal hij ZingjeRot missen. Vooral de Rotliederen. „Ik hoop dat we er een paar mee kunnen nemen naar het nieuwe koor. Gewoon om ze af en toe nog eens samen te zingen.”

Wat hij hoopt dat bezoekers meenemen van de afscheidsconcerten? „Dat ze geraakt worden. Dat ze meezingen, lachen om Vincent Bijlo en genieten van de muziek.” En stel dat hij na het laatste concert nog één keer iets tegen zijn koorgenoten kon zeggen? Hij glimlacht. „Lieve mensen, geef me nog een uurtje met ons mooie koortje.”

De concerten vinden plaats op zaterdag 13 juni om 14.00 en 20.15 uur en op zondag 14 juni om 17.30 uur in het Beauforthuis. Ook cabaretier Vincent Bijlo doet mee, en Nico Ravenstijn heeft de muzikale leiding. Kaarten: www.zingjerot.nl