Dick van Kolfschoten (94) uit Zeist exposeert in Saint-Tropez

In het clubgebouw van de golfclub in Sain-Tropez hangen op dit moment 30 schilderijen van Dick van Kolfschoten, een 94-jarige Zeistenaar die een succesvolle tweede carrière beleeft als kunstenaar. Bij de feestelijke opening moest de maker verstek laten gaan. ‘’Dat kan ik niet meer aan.’’

Zeist - Dick van Kolfschoten woont in het souterrain van Huize Pavia waar hij zich in zijn rolstoel en met zijn rollator redelijk gemakkelijk beweegt tussen zijn comfortabele stoel en het bureau waarop onvoltooid werk naast een serie tubes staat. ‘’Klein werk op een tafelezel’’, zegt -ie met spijt in zijn stem. ‘’Ik ben noodgedwongen overgestapt van olieverf naar acryl en heb me een andere methode van schilderen eigen moeten maken toen ik hierheen kwam. Acryl vind ik zelf minder: het werk sprankelt niet zo als olieverf.’’

Aan de muur hangt eigen werk en tegen de wanden staan ook veel schilderijen, hier en daar zelfs een paar rijen dik. ‘’Oud en nieuw werk door elkaar. En dan moet je weten dat er ook nog 300 doeken in een opslag staan.’’

De kunstenaar was van 1955 tot 1978 huisarts in Dordrecht, maar bracht zijn jeugd door in Zeist. ‘’Ik ben geboren op de Pyramide van Austerlitz. Mijn overgrootvader was daar een herberg begonnen, een uitspanning met de verhuur van paarden. In die tijd had je geen tractoren en sleepten die dieren de gekapte bomen uit het bos.’’ Hij vertelt dat inmiddels de 8e generatie Van Kolfschoten de herberg runt, een verre neef. ‘’Ik had geen broers en geen zusters en wilde de zaak niet overnemen.’’ Na de lagere school aan de Professor Lorentzlaan, het Christelijk Lyceum en de Tweede Wereldoorlog heb ik medicijnen gestudeerd.’’ Na 18 maanden als legerarts -’’je moest in dienst’’- kocht hij een huisartsenpraktijk in Dordrecht. Vanaf zijn 18e jaar begon Van Kolfschoten ook met schilderen. ‘’Ik had een gezin. Mijn vrouw, 2 zoons en 2 dochters. Een praktijk met 3.000 patiënten. Ik zat in de redactie van een tijdschrift voor artsen en specialisten, was voorzitter van het Dordrechts Museum en dus was er niet veel tijd om te schilderen.’’ Wel maakte Van Kolfschoten altijd schetsen. ‘’We gingen graag met vakantie, naar Frankrijk en naar Griekenland en ik legde alles vast.’’ Daarmee ging hij als schilder aan de slag toen hij na de verkoop van zijn praktijk meer tijd kreeg. Hij verhuisde weer naar ‘’zijn geboortegrond’’, vestigde zich in Zeist en exposeerde vaak, in binnen- en buitenland. ‘’Thuis beschikte ik over een prachtig atelier.’’ Zijn vrouw overleed plotseling in 2003 en dat veranderde zijn wereld volledig.

Inmiddels woont hij 10 jaar in Pavia, en exposeert hij weer. ‘’Nu in Saint-Tropez, wellicht binnenkort in Zeist. Dan kan ik er zelf een kijkje nemen.’’