Jan B. Bouwstra
Jan B. Bouwstra

Een fabel: Lief Dagboek

2 februari 2024 om 15:08 Dieren Fabels van Jan B. Bouwstra

De maan wierp een dof en geheimzinnig schijnsel over de vijver, vol van niets. De egel schuifelde tussen wat dorre bladeren door, pakte haar dagboek en schreef: Lief dagboek, ik vind de wereld heel bijzonder. Vanaf nu schrijf ik alle bijzondere dingen op. Ze legde het dagboek weer weg en ging slapen. De dag erna schreef zij: Zodat ze niet ontsnappen. Maar vandaag was er toevallig nog niets. En een week later schreef zij: Misschien is er snel iets.

De egel vroeg daarop de eekhoorn en de wasbeer naar iets bijzonders, maar de eekhoorn wist alleen een beukennoot te noemen en de wasbeer viel tijdens het denken erover in slaap. Na nog een week zonder iets bijzonders schreef de egel: De bijzondere dingen zijn even weg vanwege hun bijzonderheid. Dan dus nu iets gewoons van elke dag: de maan! Meer gewone dingen wist zij niet. 

Maar toen kwam zij het nijlpaard tegen die elke dag wel een bijzonder avontuur beleefde. ‘Tja,’ zei het nijlpaard, ‘daar vraag je me iets,’ en hij krabde zich achter zijn oor, keek scheel en knikte bij herhaling. Maar er liep alleen water uit zijn mond en geen gedachten. En er zat een blauwzwarte vlieg op zijn neus in zijn pootjes te wrijven, maar hem werd niets gevraagd.

Teleurgesteld schreef de egel: Er is niets, lief dagboek, dat bijzonder is. Alle bijzondere dingen ontsnappen. Gek, dacht zij, er blijft niets over van alles om mij heen wanneer ik het op wil schrijven. Misschien ligt het aan de woorden, die zijn niet goed. En zij schreef: Woorden zijn ketens! Houden onze gedachten gevangen. En zij gloeide van opwinding toen zij het nog eens overlas. 

De eekhoorn vond het knap bedacht en de wasbeer ook, de mol spelde het per ongeluk van achteren naar voren, het nijlpaard knikte glazig en bijziend, zoekend naar de vlieg die in zijn neusgat tegen de wind in optornde.

De egel schreef verder: Woorden willen wel, maar ze kunnen er niet bij komen, bij wat echt belangrijk is. Nu snapte de eekhoorn het ook niet meer en de mol vroeg beleefd of iemand een termieten nest wist op graafafstand. Het nijlpaard was onder water gedoken om van het gekriebel af te zijn en de vlieg was aan het zwemmen geslagen.

De egel schreef in grote opwinding: Het echte kun je alleen voelen in je hart, woorden zijn daar niet voor gemaakt. Zij schreef het in dunne letters, bijna onleesbaar, alsof zij het verborgen wilde houden.

Een traan blonk in haar ogen omdat er niemand was om het aan uit te leggen.


Jan B. Bouwstra schrijft elke week een fabel voor de website van De Nieuwsbode, die iets te maken heeft met onderwerpen die op dit moment actueel zijn.

Deel dit artikel via:
advertentie
advertentie