Een fabel: Wonen in dromen

De libelle vloog rond in het bos als een prinses. Zij glansde in het zonlicht als een blauwe edelsteen, en werd door iedereen aanbeden. Af en toe raakte zij de dieren met haar schaduw aan om te plagen, wanneer zij overvloog, meer contact was er niet.

Op een ochtend vloog zij vlak over de kikker heen, die al uren naar dansende muggen staarde. Het stoorde haar dat hij niet opkeek, en zij joeg de muggen weg, waarna de ogen van de kikker geboeid gingen kijken naar een schommelende hommel die stuifmeel vervoerde, van bloem naar bloem.

De libelle riep: ‘Ik ben toch veel mooier, kikker, dan een hommel.’

De kikker krabde zijn buik. De libelle vroeg zich af waarom de kikker niet verliefd op haar was zoals iedereen, en zij werd jaloers op muggen en op hommels. Zij droomde die nacht over de kikker, die lieve handkwaakjes naar haar toe blies en een serenade kwaakte, en ze zei de volgende dag: ‘Als je niet oppast, kikker, ga ik in mijn dromen wonen.’

De kikker leek haar niet te zien, en ze zei: ‘Want in mijn dromen kan ik doen met jou wat ik wil.’

De kikker krabde zich achter zijn oor en ging op zijn buik liggen.

OK, dan ga ik mijzelf nu binnenstebuiten keren,’ riep de libelle, ‘en leven met mijn dromen om mij heen!’ 

Ze trok met haar voelsprieten haar dromen uit haar hoofd en spreidde ze voor zich uit. En daarin zag zij hoe de kikker een meter opsprong tot vlak voor haar neus en erop los kwaakte om aandacht te krijgen. Hij danste een rumba met wiegende heupen en plukte boterbloemen aan de oever van de vijver en strooide ze voor haar voeten uit. Korenhalmen wiegden in de wind en de libelle deinde mee op de grootste halm, terwijl de verliefde kikker op zijn knieën met zoetgevooisde stem lieve kwaakjes in haar richting kwaakte.

De zon gaf de libelle een knipoog, en joeg wat wolkjes weg en verderop deed een reiger vrijwilligerswerk in een tehuis voor weeskikkers. Zo zag de wereld eruit in haar dromen.

De libelle was de mooiste libelle van de wereld, en alle kikkers smeekten om aandacht. Af en toe moest ze even wegvliegen van de ene korenhalm naar de andere, om afstand te houden van al die lieverds. Dan zuchtte ze en zei ‘Gompie’, aaide er een paar over hun hoofd en vloog even op.

Maar uiteindelijk werd de libelle moe van al dat lieve gedoe, en in haar droom viel zij in slaap.

En in haar slaap kreeg zij een nachtmerrie, waarin de reiger in het weeshuis honger kreeg, alle kikkers opat, en de verliefde kikker voor het laatst bewaarde. 

Als toetje.

Dat weeshuis kon wel sluiten.

Jan B. Bouwstra schrijft elke week een fabel voor de website van De Nieuwsbode, die iets te maken heeft met onderwerpen die op dit moment actueel zijn. Meer fabels lezen? Je vindt ze ons dossier Fabels van Jan B. Bouwstra