Iedereen wil werken bij atelier Totem

Plek waar we elkaar kunnen helpen

Op steenworp afstand van het busstation bevindt zich misschien wel het gezelligste atelier van Zeist. Atelier Totem heeft zich in elf jaar tijd ontwikkelt tot een werkplek waar mensen met psychiatrische- en verslavingsproblemen graag naar toe komen om creatief bezig te zijn en te kunnen ontspannen.

door Danny Wendt

Zeist - Tussen de grijze en saaie loodsen door straalt atelier Totem er op het bedrijventerrein bij de oude fabriekshal boven uit. Voor de deur staat al een gekleurde en enorme totempaal en bus vol met kunstwerken, ‘’ons minimuseum’’, vertelt eigenaar Aart van der Lit later. Eenmaal binnengekomen zijn er ruim vijftien mensen druk bezig met schilderen, zagen en knutselen. Verder maken enkelen muziek en ruimt iemand de tafel op, waar zojuist met zijn allen aan is gegeten. Terwijl de ‘kunstenaars’ elkaar helpen knijpt Aart er even tussen uit.

Alle mensen die hier komen voor hun dagbesteding hebben dit te danken aan Aart. Hij heeft elf jaar geleden besloten om een werkplek te realiseren voor mensen die een afstand hebben tot de arbeidsmarkt: ‘’Ik werkte zelf al in de verslavingszorg en had elke dag te maken met mensen die veel problemen hadden. Ik vond dat die zorg beter kon en ben toen mijn eigen zorgbedrijf begonnen. Mensen met een indicatie, zoals verslaafden, depressieven en mensen met een burn-out komen voor dagbesteding bij ons. Hier kunnen ze op een gezellige manier weer sociale contacten opdoen. Voor de meesten is het uiteindelijke doel om weer terug in de samenleving te keren, deze plek is een soort opstap naar werk of een opleiding.’’ Samen met zijn twee collega’s werkt Aart hard voor de ongeveer vijftig mensen die elke week in het atelier komen: ‘’We praten elke dag enorm veel met ze. Ik vraag aan iedereen hoe het met ze gaat, waar ze mee zitten. Het grote verschil tussen ons en normale zorginstanties is dat de sfeer bij ons gemoedelijker is. In de zorg spreken werknemers liever niet over hun privéproblemen, terwijl iedereen hier bijna alles over mij weet. Dat creëert een betere band waardoor mensen openhartiger zijn.’’

En dat mensen zich hier op hun gemak voelen blijkt uit de gesprekken met de aanwezigen. Zo komt Inge (37) twee keer per week helemaal uit Maarssen om in het atelier te werken: ‘’In de buurt van Maarssen zijn niet echt soortgelijke werkplekken of daar vind ik de sfeer minder fijn. Hier werken mensen met persoonlijke problemen samen én maken we lol.’’ Ook Jonathan (38) komt graag in het atelier. Hij loopt zelf met ‘persoonlijke problemen’, maar het atelier helpt hem op de goede weg: ‘’Iedereen hier heeft wat problemen, het is fijn dat er een plek is waar we elkaar kunnen helpen.’’ Aart hoort de verhalen later met een glimlach aan. Dan wordt hij gebeld: ‘’Een vrouw die graag volgende week een kijkje komt nemen. Ze is opzoek naar dagbesteding.’’ Uiteindelijk concludeert Aart:’’ De zorg voor mensen blijft altijd, maar ik kom hier gelukkig elke dag met een glimlach.’’