[-43-]

16 juli 2020 om 16:21

‘Nee, ze hadden zin om er samen even tussenuit te gaan,’ zegt Bernadette. Ze ziet in haar achteruitkijkspiegel een auto in volle vaart naderen. Vlug voegt ze in en de auto racet rakelings langs hen heen. ‘Wat een idioot,’ mompelt Bernadette geschrokken.

‘Hij reed wel honderdtachtig, denk ik,’ zegt Anna.

Ze kijken de auto na die gelukkig ruim baan krijgt van alle andere auto’s en al snel uit het zicht verdwijnt.

‘Stefan en Kim boffen met je,’ zegt ze. ‘Je wilt altijd oppassen, het is je nooit te veel.’

‘Ik bof met zulke schattige kleinkinderen,’ zegt Bernadette warm. ‘Ze zeggen toch weleens dat je als grootouders niet de lasten maar wel de lusten hebt? Als je veel oppast, is dat misschien niet helemaal waar, maar toch zeker voor een groot gedeelte. Ik geniet zo van ze.’

Anna kijkt opzij. Bernadette meent uit de grond van haar hart wat ze zegt, dat ziet ze zo. Stel je voor dat Wendy een kind krijgt. Zou zij dan net zo’n goede band kunnen opbouwen met haar kleinkind als Bernadette met haar kleinkinderen? Ze betwijfelt het. Om te beginnen heeft haar vriendin een veel hechtere band met haar kinderen dan zij met haar dochter. Met een beslist gebaar draait ze de radio aan. Ze wil niet piekeren, want dat lost niets op.

In de parkeergarage kost het moeite om Agnes wakker te krijgen.

‘Zijn we er nu al?’ gaapt ze.

‘We overlegden net of we je maar in de auto moesten laten liggen,’ zegt Bernadette.

Ze lopen naar het VVV-kantoor en kunnen nog precies drie kaartjes kopen voor de rondleiding die over een kwartier begint. Alleen met zo’n rondleiding kun je de Domtoren beklimmen, maar dat vinden ze juist wel interessant. Je steekt er altijd meer van op dan als je zelf gaat rondstruinen.

Volgens de gids boffen ze, want het is vandaag heel helder weer. De beste dag van de week om van een weids uitzicht te genieten. Agnes maakt verschillende foto’s en Bernadette laat zich allerlei herkenningspunten aanwijzen. Na ongeveer een uur staan ze weer beneden.

‘Dat was interessant,’ zegt Bernadette tevreden.

Ze besluiten tot een vroege lunch in een gezellige gelegenheid aan een van de grachten.

‘Lekker warm hier,’ geniet Anna. ‘Ik ben toch wel koud geworden op die toren, hoor.’

Ze kiezen dan ook eensgezind niet voor een broodje maar voor een warme schotel.

De tijd vliegt voorbij.

‘Als we nog naar het Spoorwegmuseum willen, moeten we opschieten,’ ontdekt Bernadette ineens.

‘Anders is het de moeite niet waard,’ is Anna het met haar eens.

‘Eh…’ aarzelt Agnes. ‘Willen jullie erg graag naar dat museum?’

‘Mwah, je moet er eens geweest zijn,’ vindt Anna.

Bernadette zegt niets, zij is er al eens geweest.

‘Eigenlijk heb ik er niet zo’n zin meer in,’ bekent Agnes. ‘Ik heb veel meer zin in nog een kop koffie als toetje en dan winkelen.’

‘Ik ook,’ zeggen Bernadette en Anna tegelijk.

‘Dan schrappen we het Spoorwegmuseum voor vandaag,’ beslist Agnes.

‘Als ik eerlijk ben…’ Nu aarzelt Bernadette.

Agnes en Anna kijken haar vragend aan. ‘Ja, dan?’ zegt Agnes.

‘… vind ik onze bucketlist een beetje een saaie bedoening.’ Ze kijkt haar vriendinnen om de beurt aan. ‘Begrijp me goed, ik vind het reuzegezellig om met jullie op stap te zijn en dat wil ik er zeker in houden, maar eigenlijk hebben we een heleboel saaie dingen op de lijst gezet, waarvan ik nu niet meer zeker weet of ik ze wel wil doen. Nee, dat zeg ik verkeerd. Ik wil ze wel doen, als ik ervoor in de gelegenheid ben, maar voor veel van die dingen vind ik het jammer om een hele dag op pad te zijn.’

‘Ik begrijp het wel,’ knikt Anna. ‘De Nachtwacht bijvoorbeeld, dat was misschien niet spectaculair maar toch was het gaaf om die eens in het echt gezien te hebben. Grenspaal 12 op het zuidelijkste puntje van Nederland… Tja, dat is grappig om mee te pakken als je in de buurt bent, maar om er net als wij zo’n eind voor te reizen…’

‘Er staan nog een heleboel meer spectaculaire dingen op de lijst,’ zegt Agnes. ‘We kiezen steeds die dingen die voor ons heel makkelijk zijn. De enige echte uitdaging die we hebben gedaan is de pottenbakkerscursus. Niet dat dat nu zo spectaculair is, maar daar doen we iets wat we graag willen doen maar dat buiten onze comfortzone ligt. Daar gaat het eigenlijk om, denk ik.’

Ze kijkt op naar het meisje dat bij hun tafel verschijnt. ‘Heeft het gesmaakt?’

‘Het was heerlijk,’ verzekeren ze haar. Ze bestellen nog een kop koffie.

‘Dus we laten de bucketlist los?’ vraagt Bernadette voor de zekerheid.

‘We gebruiken die als inspiratielijst,’ zegt Agnes. ‘We strepen af wat we gedaan hebben en we schrijven erbij wat we nog willen doen.’

‘Waar we geen zin in hebben, laten we lekker op de lijst staan,’ knikt Agnes. ‘Hè, ook wel weer een fijn idee dat we niet per se elke keer iets van de lijst moeten doen.’

De koffie wordt geserveerd. Op de schoteltjes ligt een bonbon in een groen of rood folie.

‘Het is alsof ze onze voorkeur weten,’ lacht Agnes. ‘Kijk, jullie hebben een rode en ik een groene. Jullie kers en ik hazelnoot. Jij wilt kijken voor een andere winterjas, Berna?’ schakelt ze over naar een ander onderwerp.

‘Ja, dit is zo’n hobbezak geworden, de voering is ook kapot.’

[wordt vervolgd