De helft van één kunstwerk

4 februari 2022 om 16:36

Tweeluik markeert begin en eind van dorp

AUSTERLITZ ,,Ik ben er niet kapot van, wie maakt er nou een hertje van bakstenen. Ik hou niet van abstracte kunst, maar dit is toch ook enigszins abstract,” zegt Pieter. Hij is hard aan het werk bij een huis vlakbij de ene helft van het kunstwerk. ,,En die ringen om dat beest staan me helemaal niet aan, laat hem toch lekker in zijn natuurlijke omgeving zien.”

Adriënne Nijssen

Pieter heeft het over een van de twee beelden die het begin en het einde van Austerlitz markeren. Het kunstwerk stamt uit 2007 en bestaat uit twee sculpturen. In Austerlitz ontstond vanuit de bewoners de wens om, in het kader van het tweehonderdjarig bestaan, een kunstwerk te laten maken dat het karakter van het dorp kon benadrukken. 

ENCLAVE

Austerlitz ligt als een enclave in het bosgebied en kenmerkt zich door een doorgaande ontsluitingsweg, een dorpsplein en een rechthoekig wegenpatroon. Het dorp heeft een actieve en ‘open’ dorpsgemeenschap, gevarieerd in samenstelling. Bij het opdrachtproces is nauw samengewerkt met een vertegenwoordiging van de bewoners. Er waren nogal wat kunstenaars die reageerden op de opdracht en uit alle documentatie koost een adviescommissie de kunstenaar Nicolas Dings, die alles in zich had om deze opdracht tot een goed einde te brengen.

BRONZEN REE
Aan de kant van het dorp waar Pieter aan het werk is, staat een bronzen ree in twee ringen. De ree is vertaald in een baksteen patroon en staat symbool voor wonen in een gebouwde omgeving waarin de mens zich het bos eigen heeft gemaakt. Het tweede beeld is een staande mensfiguur in een huisvormige constructie van RVS-buizen. De figuur draagt een klein huis. Dit beeld verwijst naar het andere beeld in vorm en inhoud maar voegt daaraan het menselijk functioneren toe. ,,Het zegt mij niets,” zegt Pieter, ,,dat andere beeld heb ik nog nooit gezien, ik kom hier niet vandaan,”

KUNSTENAAR
Nicolas Dings werd op 20 juli 1953 geboren in Tegelen. Na zijn middelbare school volgde hij eerst een opleiding aan de Stadsacademie in Maastricht en daarna aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. De motieven in zijn werk zijn vaak ontleend aan de beeldtaal van de renaissance en aan de reizen die hij maakte. Gebruikmakend van uiteenlopende materialen als brons, keramiek, hout en textiel en ook in tekeningen en schilderijen, verbindt hij het materiële en het symbolische, het fysieke en het spirituele op eigentijdse wijze.
Daarmee schept hij een eigen, vaak humoristisch, universum met veel ruimte voor associaties. Zijn beeldhouwwerken lijken driedimensionale collages. De monumentale beelden van Nicolas Dings zijn in heel veel plaatsen in Nederland terug te vinden.

,,Hoewel ik het heel grappig vind om er iets meer van te weten, verandert mijn mening over het kunstwerk niet,” zegt Pieter. ,,Ik ben wel nieuwsgierig geworden naar de andere helft en die ga ik zeker in mijn middagpauze een keer opzoeken.”