Column van Niels Roelen over de missie in Afghanistan: Voor Niets

ZEIST In het kader van ‘Nederland 80 jaar bevrijd’ onderzoekt de bekende Zeister veteraan en auteur Niels Roelen de betekenis van het begrip vrijheid. Vandaag, op Nationale Veteranendag, kijkt hij terug op de missie in Afghanistan die volgde op de aanslag op de Twin Towers, op 11 september 2001.

ARTIKEL 5 OPERATIE

“11 September 2001, ik ben 28 jaar oud en zie op de televisie hoe de Taliban vliegtuigen tot een wapen maakt en Amerika op diverse plekken aanvalt. Vol ongeloof zie ik hoe een tweede vliegtuig zich in de Twin Towers boort, maar als Bush via een artikel 5 operatie steun zoekt bij zijn bondgenoten en wij gehoor geven, weet ik dat ik als Nederlands militair betrokken zal raken bij een oorlog. Een bericht dat mijn wereld op slag verandert. 

Na een eerste inzet in het noorden van Afghanistan, wordt in de loop van 2005 duidelijk dat Nederland de verantwoordelijkheid over de thuishaven van de Taliban, de provincie Uruzgan, zal gaan dragen. Onze eenheid wordt aangewezen voor een missie van ruim vier maanden en is druk met de voorbereidingen. 

Vlak voor ons vertrek in juli 2007 gaat het mis in die provincie. Het nieuws toont beelden van zware gevechten in het district Chora, er wordt gevochten om een tweede Srebrenica te voorkomen. Annelies, op dat moment nog mijn vrouw, ligt huilend naast me in bed. Ze is bang, bang voor de gevaren in een land vol mensen die wij niet kennen, die zo anders zijn dan wij en waar we eigenlijk niets mee te maken hebben. Bang dat Mareine en Ties straks op moeten groeien zonder een vader die sneuvelt in een oorlog die niet de onze is. 

Ook ik denk aan onze kinderen. Ik zou niet willen dat ze op moeten groeien in een wereld waar meisjes niet naar school mogen of waar hun creativiteit betekent dat ze het risico lopen gearresteerd, gemarteld en vermoord te worden. Ik ga omdat ik hoop dat als onze vrijheid op het spel staat, er anderen zijn die de moed hebben om hier te komen helpen. 

Die missie ligt inmiddels vele jaren achter me. Een uitzending waarover de pers me meerdere malen vroeg of de vijfentwintig militairen die omkwamen – de gewonden vergaten ze – voor niets gesneuveld waren. Geduldig legde ik steeds weer uit hoe belangrijk het is om op te komen voor datgene wat je dierbaar is, waar je in gelooft, maar dat het leven geen sprookje is waar het goede altijd wint.

Toen Trump voor de tweede keer tot president gekozen werd, voelde ik een angst die ik zelfs op de moeilijkste momenten in Afghanistan niet gevoeld heb. De chaos die hij creëert, de minachting die hij heeft voor de grondwet, de vrije pers en de rechten van andere mensen die onze bescherming nodig hebben, is ongekend. Trump treedt met voeten datgene wat voor mij de reden was om voor het leger te kiezen. Als op mijn verjaardag in 2001 sta ik aan de grond genageld als hij, zijn vice president en minister van defensie het NAVO-bondgenootschap, de democratie en de belofte van vrede onthoofden. De bondgenoot die wij te hulp schoten in Afghanistan verandert in hoog tempo in een oligarchie, een dictatuur. Er is niemand die het me vraagt, maar voor het eerst bekruipt me dat gevoel. De gedachte dat nu de democratie in Amerika omvalt, al die gewonde en gesneuvelde militairen, de hele missie voor niets geweest is.”

Niels ®elen

Lees ook

Vluchten voor vrijheid, is een sprong in het diepe - Niels Roelen interviewt Ariadna Chabanniuk