Frans Copijn, de ‘vergeten’ schilder uit Groenekan

Zijn kinderen, kleinkinderen en vrienden zijn hem niet vergeten. Vijftig jaar lang werd het integrale werk van deze schilder behoed en bewaard. Toen zijn kinderen zelf oud en ouder werden, besloten zij zijn werk het licht te laten zien in de vorm van een boek en verschillende tentoonstellingen.

Bijna iedereen in deze omgeving kent de naam Copijn.

Van bomen en planten en tuinderijen.

Maar wie was Frans Copijn dan eigenlijk?

De schilder Frans Copijn (1899-1979) was de zoon van Pieter Gerard Copijn (1854-1927), telg uit het befaamde geslacht van boomkwekers en landschapsarchitecten in Groenekan.

Frans studeerde biologie in Utrecht en bezocht daarna de Rijksacademie in Amsterdam. Na zijn studietijd vestigde hij zich in Duitsland. In de jaren twintig van de vorige eeuw raakte hij geïnspireerd door het gebied rond de Walensee in Zwitserland, met onder andere de bergketen de Churfirsten. 

Hier besloot hij zijn leven en werk te wijden aan het schilderen van ‘Het boek van de aarde’, met daarin onder andere landschappen, geneeskruiden, dieren, grassen, granen en kristallen.

Een tentoonstelling van zijn werk is t/m 23 augustus te zien in Edelsteenwinkel De Karbonkel in Zeist, Steijnlaan 28.

Van 23 november 2025 t/m 16 januari 2026 is zijn werk te zien in het Vreedehuis te Den Haag, Riouwstraat 1.

Bij Uitgeverij Cichorei (www.uitgeverijcichorei.nl) is een boek verschenen over het leven en werk van Frans Copijn, getiteld Het boek van de aarde.

Dit prachtig geïllustreerde en van tekst voorziene boek is onder andere te koop bij De Karbonkel en bij Boekhandel Bilthoven.

Voor meer informatie over Frans Copijn zie www.franscopijn.nl.

Deze schilder verdient het niet vergeten te worden.