Jaap Wesbonk blikt terug op 100 jaar: ‘Het was in die tijd gezelliger’

ZEIST Jaap Wesbonk zit in een gemakkelijke stoel in zijn kamer, zijn benen op een voetenbankje. Hij is in gesprek met zijn zoon, die wekelijks op bezoek komt. Aan het volume is te merken dat het gehoor van meneer niet heel goed meer is. Het lopen kost ook veel moeite, maar tot juni vorig jaar woonde meneer zelfstandig in parkflat Houdringe in Bilthoven. ,,Ik heb het hier erg naar mijn zin. Ik word hier echt verwend”, zegt Wesbonk aan de vooravond van zijn honderdste verjaardag. Voor de mensen op zijn afdeling heeft hij al wat lekkers besteld in het restaurant, vertelt hij aan zijn zoon. ,,Daar hoef jij niet meer voor te zorgen.’’

Jaap Wesbonk is geboren in Hommerts, een dorpje ten zuiden van Sneek, als een van de vijf kinderen van een gereformeerde dominee. Als kind woonde hij op veel verschillende plekken in Nederland; als de predikant een andere standplaats kreeg, verhuisde het gezin mee. Hoorn, IJmuiden en Wolvega zijn plaatsen die de domineeszoon zich nog wel herinnert. 

TWEEDE WERELDOORLOG

Na de lagere school ging Jaap naar de ambachtsschool om timmerman te worden en toen kwam de oorlog. ,,We zijn uit huis gezet door de moffen. Ik moest het huis uit, ik zat ondergedoken bij een aannemer in de polder bij Nieuw-Vennep. ’s Winters heb ik daar vaak geschaatst. Na de oorlog heeft mijn vader me weer opgehaald.”

Na allerlei omzwervingen vond de jonge Jaap een baan bij een radiozaak in Dordrecht. Daar ontmoette hij ook het meisje dat meer dan 65 jaar zijn vrouw zou zijn. ,,In 2017 is Corry overleden. Acht jaar geleden.” Toen hij zou trouwen, kon Wesbonk een baan krijgen in een filiaal van een witgoedzaak aan de Langstraat in Amersfoort, met woning boven de winkel. Vlak voordat het zover was, verongelukte de eigenaar van die zaak en stond het jonge paar voor de keus: de zaak kopen en verhuizen of het roer omgooien. Wesbonk kocht de zaak en runde die tot 1982. Menige oudere inwoner van Amersfoort zal zich het diepe pand nog voor de geest kunnen halen: Jac Wesbonk.

De ondernemer was lid van de winkeliersvereniging en herinnert zich bijvoorbeeld de intochten van Sinterklaas nog goed. ,,Dat was echt leuk.” Jaap werkte samen met een personeelslid, Hans. Die is inmiddels 86 en heeft nog altijd goed contact met zijn oud-werkgever. ,,Het was in die tijd gezelliger.”

Het gezin Wesbonk werd groter; boven de winkel groeiden twee dochters en een zoon op. Toen de kinderen naar school gingen, begon Corry boven de winkel haar eigen zaak: pruikenboetiek Cocorico. Die zaak bestaat nog steeds en werd overgenomen door dochter Els. Tegenwoordig staat de pruikenboetiek onder leiding van een lid van de derde generatie: Anouk, een van de vijf kleinkinderen. Inmiddels zijn er zelfs drie achterkleinkinderen.

TIMMERMANSKIST

Jaap verkocht zijn witgoedzaak toen hij 56 jaar was. ,,Toen liep de verkoop taai”, weet hij nog. Samen met Corry verhuisde Jaap naar Hoogland. Daarnaast kochten ze een boerderijtje in Friesland als vakantiewoning. ,,Ik spreek nog altijd Fries. Die taal verleer je niet.” Daarnaast pakte hij het timmeren weer op en kluste hij heel wat af voor kinderen en bekenden.

De bak met gereedschap is meeverhuisd naar verpleeghuis Bovenwegen in Zeist ,,Ja, die moest wel mee.” Zijn zoon herinnert zich nog goed hoe zijn vader op 76-jarige leeftijd nog het dak opging en tot zijn 94ste levensjaar timmerwerk deed. ,,Niet snel, maar zorgvuldig en gestaag.” Jaap zelf: ,,Ik ging slechter lopen, ik kon merken dat ik ouder werd.”

Toch speelde hij tot drie jaar geleden fanatiek koersbal en speelde hij graag een potje biljart. Was hij altijd al sportief? ,,Welnee. Ik heb paard gereden, maar verder ben ik echt een stijve hark.”