Dohmen draaft door: Muziek

Met manlief belandde ik afgelopen week op een Belgische camping, die het midden hield tussen Camping Zonnedauw en het terrein van de Zwarte Cross. Groepjes enorme campers stonden kriskras op een zompig weiland zonder al te veel voorzieningen. Elk groepje had zijn eigen hofje gecreëerd en deed daar zijn groepsding. Er was een hondengroepje, een familiegroepje en een groepje met een voorliefde voor harde muziek en bier. Heel veel bier.

We parkeerden ons kleine busje op het laatste stukje droog weiland, pal naast het biergroepje. Onze aanwezigheid bleef niet onopgemerkt en we werden uitgenodigd door het alfamannetje van de groep. Stoelen werden aangesleept, blikjes opengetrokken. 

Als bedaarde bosvrouw uit Austerlitz bevond ik me ineens een behoorlijk eind uit mijn bubbel. Er werd een Rolex verpatst, een glimmend zwarte Mercedes wachtte op zijn beschonken bestuurder. Een poging om een microfoon aan te sluiten op de gigantische geluidsinstallatie in de garage van een van de campers mislukte. Alfa was intussen verschrikkelijk dronken en haalde zwaar geëmotioneerd herinneringen op aan Bull, zijn overleden hond die thuis onder de terrastegels begraven lag. Van slapen kwam niet veel die nacht. Ook niet in de nacht die daarop volgde.

VERBROEDERING

Muziek verbroedert, waarbij het helpt als de muzieksmaak van je broeder een beetje met die van jou overeenkomt. En het tijdstip waarop die muziek klinkt. Plus het volume. Er zitten nogal wat haken en ogen aan het muzikaal verbroederen. Sinds afgelopen zaterdag weten we wat er allemaal mis kan gaan, wanneer je als Europa muzikaal gaat verbroederen.

Het favoriete nummer van Alfa was Kleine Jongen. Ik vraag me af hoe het met onze jongen Klein gaat. Wat er zich precies heeft afgespeeld tussen Joost Klein en een cameravrouw op het songfestival is, op het moment waarop ik dit stukje tik, in blauwe nevelen gehuld. De EBU bewaart het verhaal over de toedracht in dezelfde kluis als waar Geert Wilders zijn toekomstige premier heeft opgeborgen. Ergens heel diep onder de terrastegels. Klein zelf zwijgt als het graf, een filmpje met dansende honden is het enige teken van leven.

De meerderheid heeft zich solidair verklaard met Joost Klein. Een dreigende beweging naar een opdringerige camera maken, hoe erg kan dat zijn? Er zat natuurlijk wel een vrouw vast aan die camera, wat is haar verhaal? Was het allemaal een diskwalificatie waard? En waarom mocht Israël eigenlijk meedoen? Is het slachtofferterreur, een complot om Nederland te dissen, komt de Nexit naderbij? Willen we nog wel naar Zweden op vakantie? Allemaal vragen, die de goedbedoelde gedachte achter het songfestival diskwalificeren. Wat zou Alfa er van vinden?

Carol Dohmen