Dohmen draaft door: Koel

Daags nadat onze schaapjes van hun wollige vacht zijn ontdaan, slaat het weer om. We hebben even van de zon genoten, maar opnieuw stuurt een koele wind wolken en regen naar Zeist en andere belangrijke delen van Europa. Wanneer gaat de zomer nou eens toenadering zoeken?

De stemming in Europa wordt er zo niet beter op. Op sommige plekken was het tijdelijk zelfs onmogelijk je stembiljet in te leveren: in het zuidoosten van Oostenrijk spoelden auto’s en stembussen broederlijk samen door de straten. Het klimaat bepaalt op die manier wel heel indringend het democratisch proces. Maar op zondagavond was er toch een heuse uitslag, met als belangrijkste conclusie: rechts rukt op, het midden houdt stand.

In Zeist is de wind niet hard gaan draaien sinds de landelijke verkiezingen van een half jaar geleden. GroenLinks-PvdA gaan aan kop, gevolgd door de VVD en niet heel ver daar achter de PVV, die weer tussen D66 en Volt zit. Alle smaken zijn zo’n beetje vertegenwoordigd. Je zou denken dat dat een goede basis is om ieders zorgen en belangen in het licht te zetten en er voor iedereen iets moois van te maken. Maar voorlopig maakt iedereen met iedereen ruzie, of haakt af.

SCEPSIS

Wist u dat schapen buitengewoon sceptische dieren zijn? Zodra een lid van de kudde zijn vacht kwijt is, wordt-ie door de anderen niet meer als ‘een-van-ons’ herkend. Het dier ziet er plots ‘anders’ uit en schijnt zelfs anders te ruiken. Daarom moet de rangorde in de groep opnieuw worden vastgesteld, wat gepaard gaat met onaardig gebeuk en geram. Zielig voor ons kleine Dropje, die als eerste mocht en daarna bibberend in een hoek werd gedreven. Totdat de rest ook aan de beurt was geweest, en iedereen ineens geknipt en geschoren was. Dropje lachte het hardst.

Zou dat zijn waar wij mensen ook al een tijd last van hebben? We herkennen de ander niet meer in wat hij vindt en zegt. We kunnen de energie niet meer opbrengen ons in die ander te verdiepen. Hoe kunnen die linkse rakkers uit Zeist nou tegen windmolens in de eigen achtertuin zijn en wel staan te trappelen om te investeren in een windpark in de omgeving Amersfoort-Soest? Is dat hypocriet en salonfähig milieubewustzijn of is het een manier om regionaal samen te werken en niet overal alles te willen?

We willen huizen en het is niet onlogisch om die tegen station Driebergen-Zeist aan te bouwen. Maar hoe moet het dan met die mooie natuur? Moet het Klompenpad wijken voor snelle yuppen uit de Randstad? Waar wij langzaam maar zeker onderdeel van beginnen te worden?

Ik vind het ingewikkeld en probeer mijn scepsis in nieuwsgierigheid om te zetten. De schaapjes groeien vanzelf weer naar elkaar toe, met vacht en al. Kunnen wij dat ook of hebben we toch een goede herder nodig?

Carol Dohmen