Dohmen draaft door: Conflict

Ik was altijd voorstander van Europa. Het idee dat je over de grenzen van je eigen benepen landje kijkt om grote zaken als veiligheid, een handig betaalmiddel en een herkenbare aanduiding van benzine c.q. diesel te regelen, sprak me aan. Dat laatste is om onduidelijke reden een fossiele nachtmerrie van me: dat ik in het buitenland de verkeerde brandstof in mijn tank gooi. Terwijl mijn man meestal degene is die onderweg de pomp bedient. Vreemd ja.

Sinds ik weet dat Europa het brein is achter die bloedirritante, niet verwijderbare doppen aan mijn melkpak, twijfel ik aan het hele gedachtegoed. Ik begin zelfs een hekel aan Europese wetgeving te krijgen. Iedereen die weleens melk of iets anders in een verpakking voor eenmalig gebruik koopt, heeft het gemerkt. Je krijgt die verdomde dop er niet meer af. Losdraaien lukt nog net, maar wil je een slok fris uit een flesje nemen, verkeer je acuut in ademnood doordat die dop voor je neusgaten zit! Yoghurt kliedert langs het pak, cola klettert onbekommerd naast je glas.

REGEL

Het is allemaal de schuld van de SUP-richtlijn. SUP staat voor Single Use Plastic, plastic voor eenmalig gebruik. Omdat een stel koekenbakkers te belazerd is die doppen in de prullenbak te gooien of weer in te leveren, moet een hele unie boeten en zitten die doppen voortaan verankerd aan het draaimechanisme.

En waar is Europa als je ze wel nodig hebt? Waarom maken ze geen wetgeving over herinrichting? Ik ben de tel kwijt, maar er is vast iemand die weet hoeveel gedaantes de Slotlaan het afgelopen decennium heeft gehad. Grote bloembakken, kleine bloembakken, een duidelijk fietspad, een onduidelijk fietspad, parkeervakken, andere parkeervakken. Nu krijgen we een fietspad dat breed genoeg is om met de auto overheen te rijden. Wat gaat dat weer aan onvoorzien gedrag teweegbrengen? Waarom is er geen Europese richtlijn, die stratenmakers verplicht het in één keer goed te doen?

Nu zit ik met een loyaliteitsconflict richting Europa. Ben ik voor of tegen? Gelukkig bieden onze aanstaande ministers een uitweg. Je moet bedenken vanuit welke ról je iets vindt. Als tegenpartij kun je hele bevolkingsgroepen uitsluiten, als het pluche lonkt, ben je er voor iedereen. Je kunt moord en brand schreeuwen dat de stikstofwetgeving een ramp is, een nagel aan de doodskist van de land- en woningbouw. Maar als je die wetgeving kunt gebruiken om te voorkomen dat er een tehuis voor verwarde ouderen tegenover je eigen hut wordt gebouwd: kop hem in!

Waarom denkt mevrouw Mona Keijzer dat mensen überhaupt in de war raken? Je wordt toch dol als je bestuurd wordt door mensen met incongruente, onsamenhangende gelegenheidsmeningen? Rollenspel doe je maar op cursus. Ik heb duidelijkheid nodig. Ik ben tegen Single Use Opinions. Europa, regel het!

Carol Dohmen