Dohmen draaft door: Goede bedoeling

Nederland blijft een gaaf land, aldus een weemoedige Mark Rutte. Vanuit het torentje zwaaide hij ons ietwat plechtstatelijk uit met een gave afscheidstoespraak. Eerder mochten kinderen hem een vraag stellen. ‘Wat hij voor kinderen had gedaan waar hij het meest trots op was’, vroeg een blond meisje met een paardenstaart. Een verhaal over dankbaarheid en vele herkansingen volgde. Iets concreets kon hij niet bedenken.

Het was een aardig meisje, ze vroeg niet door of hij dan wel dingen voor kinderen had gedaan waar hij niet trots op was. Maar daar kwam hij zelf mee. Hij had wel zijn best, maar niet alles goed gedaan, concludeerde hij, terugkijkend op de toeslagenaffaire en de bevingen in Groningen.

Ik geloof echt dat zijn toespraak een oprechte poging was ons als burger moed in te spreken. Na dinsdag waait er een andere wind en het valt nog te bezien of die fris is. Mark gaf mee, dat je dan samen sterk staat. En niet alleen als NAVO. In de huidige koude en onrustige wereld zal niet Den Haag, maar een leger aan mantelzorgers en vrijwilligers Nederland op de been houden. Dat laatste getuigt van grote realiteitszin en kan ik alleen maar met hem eens zijn.

VRIJWILLIG

Ik werd van de week verrast door zo’n vrijwilliger. Een dorpsgenoot stond, verhit en dorstig, met een enorme heggenschaar naast het fietspad van Austerlitz naar Zeist. In zijn eentje was hij, onbetaald en geheel vrijwillig, de braamstruiken en brandnetels te lijf gegaan, die dankzij de vele regen en stikstof het fietspad in beslag dreigden te nemen.

Eerder had ik thuis tevergeefs de machete gezocht, die nog ergens in de schuur moet liggen. Vooral na een flinke regenbui is het al weken niet mogelijk rechtop fietsend het dorp uit te komen. Takken, zwaar van de natte bladeren, zwiepen je aan de ene kant van het dorp van je fiets. Aan de andere kant, richting Driebergen, probeert de almaar verder oprukkende Duizendknoop je wielen en trappers te invaderen. Zouden ze dat met Groene Khmer bedoelen?

Bij de afdeling Groenbeheer van de gemeente zijn ze waarschijnlijk druk met de beplanting van de nieuwe bloembakken op de Slotlaan. Het is ook mogelijk dat Zeist het prima vindt dat Austerlitz langzaam dichtgroeit en weer de ontoegankelijke enclave van vroeger wordt. Want je doet het toch nooit goed voor die Austerlitzers. Het heuglijk nieuws dat Zeist heeft ontdekt dat wij ook boeken lezen en daarom een Biebpunt in Austerlitz gaat openen, werd namelijk niet met het verwachte gejuich ontvangen. ‘We hebben al een boek’, zei de een. ‘Daar hebben we helemaal geen plek voor’, mopperde een ander. ‘Zucht’, zeiden ze op het gemeentehuis.

De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen, maar in ons geval met prikkend struikgewas. Kunnen we een Biebpunt ruilen voor een maaibeurt? 

Carol Dohmen