Dohmen Draaft Door: Explosief

De intocht van Sinterklaas is zonder incidenten verlopen. Voor de goed verstaander is het duidelijk dat er bezuinigingen aankomen. In Zeist mochten de kinderen hun linkerschoen zetten. Dat betekent dat alle kinderen zonder linkervoet buiten de boot vallen. Zielig, maar Sint moet snijden in zijn budget. Je moet ergens beginnen en alleen een rechtse kniesoor zal hier een politieke boodschap in horen. Er zijn gewoon minder schoenen te vergeven.

Het is bovendien niet ondenkbaar dat kinderen steeds vaker ledematen gaan missen. Dan volstaat een rechterhandschoen, halve muts of een enkele laars. Kinderen spelen namelijk steeds vaker burenruzietje of dakdekkersoorlogje met elkaar. Waar vroeger diefje-met-verlos voor een opwindende middag zorgde, spiegelt de jeugd onze explosieve samenleving met een ander spelletje.

Ik liep dit weekend met een vriendin een rondje bos. Het was prachtig. Er stond geen zuchtje wind, de zon scheen, vrede op aarde was mogelijk. Een enorm gekraak verstoorde de droom. Omvallende bomen, nú? Dat was op zich niet eens zo gek gedacht, want de staat van de bossen op de Heuvelrug is erbarmelijk. Zo erg, dat onze bosbeheerders hebben besloten dat ze het bos van de toekomst slim gaan beheren, om te voorkomen dat het woud het loodje legt.

Ik ben allergisch voor dat woord slim. ‘We gaan slim autorijden. U krijgt een slimme meter! Voortaan moeten we slimmer met ons personeel omgaan.’ Het veronderstelt dat hele generaties vóór die slimmeriken achterlijk bezig zijn geweest. Dat vind zelfs ik lichtelijk overdreven.

VOORZICHTIG

Afijn, het bos. Natuurlijk vielen er op deze windstille middag geen bomen om. Het geluid kwam van een groepje jongens. Ze hadden veel plezier met het afsteken van knetterend vuurwerk. Nog leuker was het om elkaar achterna te rennen met een brandend lontje in de hand en dat op het laatste moment naar het hoofd van een vriendje te gooien.

De plicht riep. We moesten deze jongens tegen zichzelf en elkaar beschermen. Foei roepen. Ze voelden al nattigheid en staken hun hand op. Zulke gastjes groeten nooit oudere vrouwen, dat is niet cool, maar – vanwege een persoonlijk herkenning? – deze situatie vroeg om contact. ‘Jongens, houden jullie elkaar een beetje heel?’, vroeg ik, laverend tussen ergernis, begrip en zorgzaamheid. Tenslotte hielden die kids zo wel de wolven op afstand, dat moet voor hun ouders een geruststellende gedachte zijn.

Het antwoord was even verrassend als ontwapenend. ‘Ja hoor mevrouw, we doen voorzichtig. Het is maar categorie één.’ Beduusd liepen we verder. Deze jongens wisten wat ze deden. Ze hadden zich verdiept in de risico’s van hun explosieve spelletje. Categorie één. Welbeschouwd waren ze slim bezig. Gooi maar in mijn schoentje, Sinterklaas.

Carol Dohmen