Dohmen Draaft Door: In je eendje

Hier had natuurlijk een stukje over Fivoor moeten staan. Maar, zoals iemand onlangs opgewekt tegen me zei: ‘Jouw stukjes gaan eigenlijk nergens over hè? Jij hebt niet echt een mening. Ik lees ze niet altijd hoor, en meestal tot halverwege. Het is natuurlijk ook geen column…” Daarna knoopten we allebei snel een gesprek met iemand anders aan. Duidelijk geen fan en dat is helemaal in orde.

Ik heb geen mening over Fivoor en het is al helemaal niet grappig. Het onderwerp ligt als een baksteen over mijn toetsenbord. Een writer’s block. Wat heb ik te melden, behalve dat ik het ontzettend ingewikkeld vind. Dat ik goed begrijp dat mensen in Den Dolder bang zijn en perspectief willen. Dat er altijd mensen zullen zijn die gevaarlijk gedrag vertonen en die toch niet de rest van hun leven opgesloten moeten worden. Ik weet er te weinig van om er een mening over te hebben.

Laten we het over iets anders hebben. Eenzaamheid. De kans dat je in ons dichtbevolkte land geen andere mensen tegenkomt, is vrij klein. Mogelijkheden genoeg om eens met iemand te kletsen en een beetje vriendschap te sluiten. De praktijk is anders. Bijna de helft van alle volwassenen voelt zich eenzaam en onder jongeren tussen de 16 en 25 jaar zelfs een kwart. Ik word verdrietig als ik het schrijf.

HEMA 

Gelukkig hebben we de Hema. Wie daar koffiedrinkt en zin heeft in gezelschap, kan een badeend uit een bak vissen en op tafel zetten. Het eendje is een uitnodiging aan onbekenden om aan te schuiven.

Een eend op tafel brengt me terug naar de tijd dat ik in een kantoortuin mijn geld verdiende. Sommige mensen werden daar helemaal gek omdat ze voortdurend uit hun concentratie werden gehaald door een collega die tegen ze aan begon te ouwehoeren. Daar had het management iets op bedacht. Vlaggetjes op elke werkplek. Als je vlaggetje rechtop stond, wilde je niet aangesproken worden. Als het lag, snakte je naar afleiding. Of andersom, want het leidde tot grote verwarring. Die krengen vielen ook voortdurend om, wat ook niet behulpzaam was. Corona heeft dát probleem opgelost. Thuiswerken is ideaal voor wie geen zin in collega’s heeft. Maar de eenzaamheid is alleen maar groter geworden.

Terug naar de badeendjes. De publieke aandacht voor eenzaamheid vind ik geweldig. Eenzaamheid is afschuwelijk. Tegelijk is het intriest dat een plastic vogeltje moet vertellen dat je daar wel heel stoer in je eentje koffie zit te drinken, maar eigenlijk snakt naar menselijk contact. Waarom letten we niet een beetje op elkaar? Waarom is het zo spannend om een onbekende aan te spreken? Hoe komt het, dat we elkaar niet meer kunnen ‘lezen’ en een eend onze gemoedstoestand moet uitdrukken? Ik heb meer vragen dan meningen. Net als bij Fivoor. Ik vind alleen dat Zeist, en zeker niet Den Dolder, dit in zijn ‘eendje’ zou moeten oplossen.

Carol Dohmen