Dohmen Draaft Door: Thuis best

Vakantie in den vreemde is een goede manier om afstand te nemen van alledaagse beslommeringen. De nieuwe inrichting van de Markt, het naderende einde van het leven van De Klinker, het overlijden van de Paus en wereldwijde spanningen, het voelt allemaal ver weg en niet als iets waar je wat van zou kunnen vinden.

Om er thuis weer een beetje in te komen, sloot ik mijn fysieke en mentale afwezigheid af met een dagje fietsen langs de Vecht. U weet wel, zo’n burgerlijke ANWB knooppuntenroute, die wel erg aangenaam en handig is om te doen. De betreffende route wordt ingeluid met de zin ‘In de 17e eeuw (de Gouden Eeuw) bouwden welgestelde Amsterdammers buitenplaatsen langs de Vecht.’

Ik denk dat het in de 21ste eeuw voor sommige mensen nog steeds de Gouden Eeuw is. Lang heb ik gemeend dat er in en rond Zeist de nodige poen en poeha bestaat. Oud en nieuw geld, elk met het bijbehorende uiterlijk vertoon dat vooral nieuw geld nou eenmaal met zich meebrengt. Zelfs in Austerlitz, waar 25 jaar geleden op 1 mei nog rode vlaggen wapperden, is toch op zijn minst sprake van een Zilveren Eeuw. Wie had ooit kunnen vermoeden dat Ouwekamp een heuse Teslawijk zou krijgen?

INZICHT

Een dagje fietsen langs de Vecht plaatst alles wel in perspectief. Ik heb me vergaapt aan alle ‘buitens’ en de spullen die er zoal rond een hutje aan het water staan. Complete eet- en zithoeken, waterdichte schemerlampen, luxe buitenkeukens, een fourwheeldrive voor het ruige werk, een cabrio om achteloos op je oprit te draperen en een boot om champagne op te drinken.

Die buitenkeukens inspireerden me, zo kort na het kamperen. Het toeval wilde dat we langs een gedoetje kwamen waar spullen te geef stonden. Mijn oog viel op een granieten aanrechtblad. Buitenkans! Buitenkeuken! Aangezien ik oud noch nieuw geld bezit, is gratis geld welkom.

Een allervriendelijkste meneer wilde ons graag het blad geven en was bereid te wachten tot we later op de middag met de auto terug zouden komen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar kennelijk is er in Loenen aan de Vecht niet genoeg geld om een fatsoenlijke weg te maken. Onze korte stop op het supersmalle weggetje leverde een blokkade van het doorgaande verkeer op, wat een man in een hele dure auto énorm in het verkeerde keelgat schoot. Daar zat al een aardappel, dus zijn strot werd echt afgeknepen. Ik probeerde hem te pacificeren met de mededeling dat het hooguit drie minuten zou duren. ‘Nou vooruit’, zuchtte hij hautain doch grootmoedig. Maar dat hij achteruit moest rijden om proleten zoals wij te laten passeren, was een brug te ver.

We hebben ons blad, ik ben geen vrienden met meneer geworden én ik ben tot het inzicht gekomen hoeveel ik van u allen houd. Ik ga vast nog eens kamperen of fietsen, maar wonen doe ik toch het liefst hier met u.

Carol Dohmen