Dohmen Draaft Door: Wandelen

Zeist mag nog, net als Den Dolder. In Austerlitz zijn we al lang en breed binnen: de Avondvierdaagse. Ik wist uit de tijd dat ik zelf een jong gezin had, dat het een opwindend, ontregelend en vermoeiend festijn is, dat je voor geen goud wilt missen.

Wat ik niet wist, is dat de Avondvierdaagse van oorsprong een rebelse tocht is. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verbood de bezetter de Vierdaagse, die op zijn beurt begin 20ste eeuw was bedacht als een vorm van conditietraining voor militairen. Niet in conditie zijn is van alle tijden.

In enkele plaatsen in het Gooi bedachten ze een simpel, maar creatief alternatief. ‘Als we geen vier dagen mogen wandelen, dan maar vier avonden’, werd er geredeneerd. Tegen zoveel Hollandse spitsvondigheid konden de Duitsers niet op. De eerste Avondvierdaagse was een feit.

Na de oorlog ging elk zichzelf respecterend dorp of stadje een Avondvierdaagse organiseren. Oorlogsdreiging raakte uit beeld, marcheren uit de mode. Het wandelfeest werd een kinderfeest en daar ging het ergens mis. Het is dat de naam Suikerfeest al in gebruik is, anders zou deze meer dan toepasselijk zijn op wat we hardnekkig een wandelevenement zijn blijven noemen.

ERVARING

Ik had het genoegen twee dagen mee te lopen. Er waren prachtige routes, een puike organisatie, de stemming zat er vanaf het eerste moment in. Maar wat ik ook niet wist, was dat ik als hekkensluiter van een bepaalde ‘afstand’, de laatste schakel van een snoepketting vormde. Zure matten, roze biggetjes, fruitgum, spekjes, chupa chups, elk kind was uitgerust met een rugzak vol suiker en E-nummers. Plus een fles limonade of een andere hartslag verhogende vloeibare substantie. Twee-en-een halve kilometer zijn anders natuurlijk niet te doen.

Mij was verteld dat er halverwege een pauze zou zijn, waar, zo bleek, in een wanhopige poging tandbederf tegen te gaan, komkommer en appel uitgedeeld werden. Niettemin waren er ook andere pauzes. Pauze om veters opnieuw te strikken, pauze om knopen uit snoepzakjes te ontwarren, pauze om een vest aan te trekken, pauze om een vest uit te trekken, pauze om zeldzame insecten uit een sok te peuteren en heel veel pauzes om gevallen snoepgoed op te rapen. Omdat de Avondvierdaagse vooral geen militair karakter moet uitstralen, waren al die pauzes – behalve die met de komkommer – een op de individuele behoefte van de deelnemer afgestemde aangelegenheid.

U begrijpt, het was tamelijk vermoeiend. Om bij te tanken wachtte mij na afloop een wandelweekend voor volwassenen, inmiddels ook een fijne traditie van een groep vrouwen die mij lief zijn. We sjouwden dozen vol eten, chocolade en rode wijn mee. We doorkruisten het Brabantse bos. Pauzes ontbraken niet. Wandelen, pauzeren en lekker snoepen, het is van alle (leef-)tijden.

Carol Dohmen