Bericht van de burgemeester: Zonder wrijving geen glans

LIEFDE DIE DE TAND DES TIJDS DOORSTAAT

Ik bezocht deze week twee bruidsparen die zestig jaar getrouwd zijn. Zestig jaar samen, dat zegt iets over volharding, maar ook over liefde die niet bang is voor wrijving. Want na zoveel jaar samenleven zijn er ongetwijfeld momenten geweest van verdriet, verschil van mening, en strijd. Maar juist daar, in die wrijving, schuilt glans.

Neem meneer Harkema: een leven lang betrokken bij de protestants-christelijke kerk en inmiddels een begenadigd iconenschilder. Zijn werk toont het mysterie van geloof, van hoop en liefde. De iconen die hij schildert zijn letterlijk een venster naar iets groters, ontstaan uit toewijding en geduld.Of het echtpaar Schalkx, dat elkaar ontmoette op een schip van Indonesië naar Nederland. Hun levensverhaal is er één van verplaatsing, aanpassen en vasthouden aan elkaar. In Zeist vonden zij een thuis, waar zij hun gezin groot brachten. Nog steeds omschrijft meneer Schalkx zijn vrouw als gestructureerd en empathisch. Zijn liefde is in al die jaren niet minder geworden.

DEN DOLDER: BOUWEN AAN VEILIGHEID ÉN VERTROUWEN

Ook in Den Dolder zien we hoe wrijving noodzakelijk is om vooruit te komen. Er zijn zorgen, gevoelens van onveiligheid en onbegrip. Maar juist door die spanning serieus te nemen, ontstaan er mogelijkheden voor verbetering.

Gesprekken tussen wijkwethouder Walter van Dijk, bewoners, de klankbordgroep én de landelijke politiek en mijzelf zorgen ervoor dat signalen worden opgepakt. De inzet van camera’s, een omgevingsmanager en een vernieuwde looproute door het groen zijn concrete stappen. Nog niet alles is opgelost, maar er is beweging. En die beweging komt door het niet uit de weg gaan van moeilijke gesprekken en heel veel betrokkenheid en inzet van de inwoners.

De komst van Tweede Kamerlid Esmah Lahlah afgelopen week toont dat ook op landelijk niveau aandacht is voor wat er lokaal speelt.

SLAVERNIJVERLEDEN: PIJN ONDER OGEN DURVEN ZIEN

Deze week staan we op verschillende manieren stil bij ons slavernijverleden. In Zeist doen we dat met een bijeenkomst en een onderzoek naar dit verleden dat in april is gestart. 

We zien de sporen ervan in gebouwen, archieven en verhalen in Zeist. Door actief onderzoek en een bijeenkomst wordt geprobeerd die geschiedenis niet te verstoppen, maar te belichten. Zo’n avond, met sprekers als Linda Nooitmeer en krachtige muziek, maakt duidelijk hoe het verleden doorwerkt in het heden. Gesprekken over racisme, koloniale erfenis en sociale ongelijkheid zijn niet altijd comfortabel. Maar zonder die wrijving blijven pijn en onbegrip onderhuids. Door open te luisteren en te spreken ontstaat ruimte voor herstel én gezamenlijke toekomst.

SAMEN VERDER

Of het nu gaat om liefdesverhalen, veiligheid in de wijk of gedeelde geschiedenis, telkens geldt: zonder wrijving geen glans. Het zijn juist de momenten van verschil en uitdaging die ons leren groeien. Als individu, als gemeenschap, als dorp. Zeist laat zien dat we door pijn niet uit de weg te gaan steeds weer de glans van verbinding kunnen vinden.

Joyce Langenacker