Dohmen Draaft Door: Maat houden

In afwachting van het volgende incident wagen zich steeds meer mensen aan een boswandeling. Het is tenslotte al even rustig en wat is er fijner dan in een herfstbos lopen? De heerlijke geuren, de warme kleuren, het beeldschone licht dat tussen de hoosbuien door op de grond valt.

Een extra cadeautje zijn de vele paddenstoelen, die overal omhoogschieten. Ze zien er zo aantrekkelijk uit, dat je ze zou willen aanraken, plukken, mee naar huis nemen, opeten…. o wacht, dat doen mensen ook. Geen probleem zou je denken, wildplukken en eten uit de woeste natuur is ongekend populair. Onverpakt, lage transportkosten en een hele korte keten. Super duurzaam dus.

Voor de niet-ingevoerden: het woord keten verwijst naar alle handelingen tussen de productie van een voedingsmiddel en het moment dat u het in de koelkast legt. Voor de beelddenkers: van zaadje tot karbonaatje. Je kunt een varken de hele wereld over slepen, maar hoe dichter bij de bron iets wordt geconsumeerd, hoe beter. De boontjes van een lokale teler hebben de voorkeur boven die uit een Ethiopische kas.

WILD

Wildplukken dus. Het probleem is dat vraag en aanbod niet in balans zijn. Er zijn mensen die het hele bos leeg rauzen. Het is natuurlijk niet de bedoeling om als een zwerm sprinkhanen het woud leeg te vreten. Dan blijft er niks over voor de reeën, de eekhoorntjes en al die andere dieren die ook graag paddenstoelen willen eten.

Mensen kunnen geen maat houden. Daarom sturen we de paddopolitie op pad. Het bos heeft nog nooit zoveel handhavers gezien als het laatste jaar! Kabouterklabakken, schimmelsmerissen en boletenboa’s trokken er afgelopen weekend massaal op uit om ongeremde wildplukkers staande te houden. Grote shoppers vol sappige paddenstoelen werden in beslag genomen, uitgebreid getoond aan de media – we’ve got them – en, tja, wat gebeurde er daarna eigenlijk mee? Op de composthoop of heeft iemand er alsnog een lekkere ragout van getrokken?

Wanneer wordt het toch weer eens rustig op de Heuvelrug? Ik herken mijn eigen regio niet meer. Sinds een aantal dagen zijn we in Austerlitz goeddeels afgesloten van de buitenwereld. Internet en telefoon werken nog, maar de uitvalswegen zijn niet of nauwelijks toegankelijk. Is het een oefening voor als de Russen komen? Onder een dekmantel van verbetering van onze infrastructuur?

Alle problemen uit de grote boze wereld tonen zich op kleine schaal. Het Droste-effect op de Heuvelrug. Er werd gemopperd over de afsluiting. Daarna werd er gemopperd over het mopperen over de afsluiting. Vervolgens mopperde iemand over het mopperen over het mopperen. Ik kan er geen chocola meer van maken. Ik ga op zoek naar paddo’s!

Carol Dohmen