Dohmen Draaft Door: IJs

Het is niet ondenkbaar dat u afgelopen maandag een aandeel heeft verworven in ijs. Unilever, de meest populaire belegging voor Nederlandse huishoudens, speelde voor sinterklaas. Weten die Britten veel dat de beste man alweer vertrokken was. Voor elke vijf Unilever-aandelen kreeg de trouwe belegger een ijsje, dat weer verkocht kan worden.

De bedoeling van de beursgang is dat we met zijn allen meer ijs gaan eten. Vooral in de winter doen we dat te weinig. Met het beurskapitaal gaat de ijsdivisie van Unilever investeren in slimme vriezers. Nu hebben ze nog drie miljoen domme vriezers staan, in 35 verschillende fabrieken! Dat slurpt een bak energie waar je u tegen zegt. Ineens begrijp je waarom zo’n pakje bevroren boter een magnum heet: vanwege de grote hoeveelheid energie die ervoor verstookt is.

Die slimme vriezers gaan ervoor zorgen dat de doorlooptijd in de vriezer korter wordt. In gewoon Nederlands: dat we met zijn allen meer ijs gaan eten. We krijgen nog niet genoeg suiker en vet binnen. Hoe die slimme vriezer dat gaat doen, is me een raadsel. Maar machines worden nu eenmaal in rap tempo slimmer dan wij, het valt helemaal niet te begrijpen.

IRONIE Het is buitengewoon ironisch, dat slimme marketing ervoor moet zorgen dat we meer bevroren water met suiker, smaakstoffen en eventueel melk en eieren gaan eten, terwijl de grootste massa écht ijs, langzaam maar zeker wegsmelt. Hoe slim die vriezer ook wordt, hij gaat hoe dan ook energie vreten. Met als gevolg…... u kent het verhaal. Waar is die Sinterklaas nou helemaal mee bezig, met zijn ijs-cadeau?

Zijn verjaardag verliep sowieso niet zonder slag of stoot. Hoofdpiet werd met de dood bedreigd door mensen, die hun gevoel voor magisch denken zijn verloren en zich niet in een kinderverhaal kunnen verplaatsen. Ze denken dat Hoofdpiet echt bestaat.

Nog meer dood en verderf rond pakjesavond. Wolf Bram kreeg vermoedelijk een kogel, waarmee mijn stukje van vorige week ineens compleet mank ging. Kennelijk was het, met inachtneming van alle voorschriften, toch mogelijk het dier ‘uit de populatie te nemen’. Dat is net zulke vaagtaal als ‘de doorlooptijd in de vriezer verlengen’. Hij is (zo goed als zeker) doodgeschoten. 

Op de Utrechtse Heuvelrug werd een dag van regionale rouw afgekondigd, inclusief bloemlegging bij de vermoedelijke plek des onheils. Die plek, het ecoduct Treeker Wissel, is al net zo ironisch als ijsverkoop op een smeltende gletsjer. Het ecoduct zorgt dat wild veilig kan oversteken vanuit het vredelievende landgoed naar het – voor burgers verboden – levensgevaarlijke militair oefenterrein.

In mijn hoofd past al die logica niet meer. Dat is waarschijnlijk slimme marketing, die maakt dat ik hartje winter met een bak troostroomijs op de bank ga zitten. Lekker hoor.

Carol Dohmen