Dohmen Draaft Door: Gouden regels

Wie kent hem niet? De gouden regel Rust, Reinheid en Regelmaat. Drie R’en, die in de 19de eeuw ouders houvast gaven bij de opvoeding van hun kinderen. Op tijd naar bed, handen wassen na het plassen en rituele volgordes, zoals eerst een schone luier en dan poepen. Baby’s deden het er goed op en het gaf eenzaam tobbende huismoeders houvast.

Wat werkt voor zuigelingen en moeders, werkt ook voor wie uit de luiers is, bedacht de gemeente. Dus gaven ze het lokale evenementenbeleid een drie R’en regel voor grote mensen mee, Rust, Reuring en Regelmaat.

De regel past in een Exceltabel. Op de ene as de evenementenlocaties – zoals het Bisonveld, de Markt -, op de andere de omvang van het evenement, te weten groot, middelgroot en klein. Dat laatste is niet exact, maar dat wordt gecompenseerd door het noemen van precieze aantallen in de betreffende cel in de tabel.

Mocht u niet zo wiskundig zijn aangelegd, geen nood. Het komt erop neer, dat iedereen weet hoe vaak op welke plek wat voor evenement georganiseerd mag worden. Houvast biedende voorspelbaarheid voor organisatoren, omwonenden en mensen die graag naar een feestje gaan.

VOORSPELBAAR

Uiteraard is niet iedereen blij. Een aantal ondernemers op de Slotlaan vindt de locatie Horecaplein een ordinair fietspad en dito rijbaan, waar het terras van andere ondernemers tegenaan schurkt. Een exceltabel werkt niet voor iedereen geruststellend. Hun al dan niet terecht geuite zorgen hebben de R van ruzie van locale feestgangers opgewekt. Zucht, Zeist, het is altijd wat. 

In dat opzicht is het een geweldige prestatie dat, ver weg van het eeuwig ontevreden centrum, speeltuin de Pyramide op Hemelvaartsdag zijn 130-jarig bestaan vierde. Het geheim? Rust, Reuring, Regelmaat en Reinheid. Al meer dan een eeuw dezelfde attracties, pannenkoeken en ijs, de Pyramide, in verschillende stadia van verval en glorie, maar altijd op zijn vaste plek. Na zonsondergang en in de wintermaanden: rust. Mensen zijn er dol op!

Natuurlijk, er was weleens wat in al die jaren. Een virus, dat de hele boel lamlegde. Een wolf, die een jongetje probeerde te verschalken en daarna bezoekers weghield. Dealertjes, die op de parkeerplaats het leven van anderen proberen te vergiftigen. Maar de voorspelbaarheid van de Pyramiet, zoals we hem in Austerlitz noemen, is een geschenk uit de hemel.

Zondag liep ik twee wandelaars tegen het lijf, druk met hun mobieltjes. Op zoek naar de Pyramide wezen ze 180 graden de verkeerde kant op. ‘Krijg nou wat’, riep de man met een onvervalst Amsterdams accent, toen ik de andere kant op wees. Later bedacht ik dat ze misschien naar het ‘Geef mij maar Amsterdam’ festival op het Horecaplein wilden. Maar dan waren ze twee maanden te vroeg. Een evenementenkalender is zo gek nog niet.

Carol Dohmen