Chel en Ineke van Driel-Baken vieren diamanten huwelijk

BOSCH EN DUIN Zij was bijna achttien en hij was 22 toen ze elkaar leerden kennen op een feest in zijn ouderlijk huis. ,,Mijn ouders waren met vakantie en mijn broer en ik besloten een mooi feest te organiseren met vrienden en vriendinnen.’’ ,,Hij kende mijn zus en had tegen haar gezegd: breng je zusje maar mee. Het was in één avond bekeken. We wisten het meteen: we horen bij elkaar, en zo is het alle dagen en jaren gebleven.’’

Ineke van Driel-Baken (84) en Chel van Driel (88) vierden hun zestigjarig huwelijk op 15 september. Op 3 juli vierden ze dat ze elkaar precies 66 jaar geleden ontmoetten. Ze staan elk jaar stil bij die datum.

Chel en Ineke zijn allebei geboren in Eindhoven. Ineke bracht daar ook haar jeugd door. Chel verhuisde als peuter naar Den Haag en keerde pas na de capitulatie van Nederland terug naar zijn geboorteplaats. Hij had één broer, die vorig jaar is overleden. Zij is een van vier kinderen, een van haar zussen is overleden.

ONTSLAG

Ineke ging naar het St. Catharina Lyceum, en vervolgens naar de Cor-Jesu-kweekschool. Ze stond vijf jaar voor de klas. ,,Mijn trouwdag is ook de datum van mijn ontslag’’.

Chel ging naar het Gymnasium Augustinianum, studeerde rechten in Nijmegen en ging daarna als dienstplichtig militair naar Den Haag, waar hij na de officiersopleiding werkzaam was op het ministerie van Defensie. ,,Een heel mooie baan voor een jonge officier’’, herinnert hij zich.

MOSSELS OP DE BOMEN

Na hun trouwen verhuisde het paar naar Middelburg. Ineke was sinds haar negende met vakantie geweest naar Zeeland. Ze bewaart mooie herinneringen aan het jaar voor de watersnoodramp en zag met eigen ogen wat de vreselijke overstroming teweegbracht. ,,In 1953 gingen we via de droge kop van Schouwen naar Renesse. Het jaar erop was de polder droog en zaten er mossels op de bomen.’’

In hun eerste woning in Middelburg informeerde Ineke eens bij haar buurvrouw hoe hoog het water zou komen als de dijk doorbrak. ,,Tot aan de dakgoot, zei ze. Toen we verhuisden naar het centrum van Middelburg sliep ik een stuk rustiger als het stormde.’’

Chel wilde een overheidsfunctie, werkzaam zijn in het algemeen belang. ,,Dat heeft me altijd aangesproken.’’ Hij begon als jurist bij de provincie, op het kabinet van de Commissaris van de Koningin en later als hoofd Ruimtelijke Ordening. Zo was hij betrokken bij grote ruimtelijke projecten, zoals het al dan niet sluiten van de Oosterschelde als onderdeel van de Deltawerken. Ineke vult aan: ,,In deze tijd werden onze twee zoons geboren, zij zijn dus Zeeuwen.’’

Na negen jaar Zeeland kon Chel promotie maken bij de provincie Drenthe. Zo verhuisde het gezien naar Assen. Ineke: ,,Mijn vader grapte: ik wist niet dat je nog verder kon gaan wonen dan in Middelburg. We hebben er heerlijk gewoond. Onze kinderen hadden veel vrijheid en ruimte. Het was een rustige vakantieprovincie, ze fietsten al snel zelfstandig overal naartoe.’’ Zelf vond ze weer een baan in het onderwijs.

GIJZELING

Met de opgroeiende kinderen was het een mooie tijd voor de familie Van Driel, die in 1978 ruw werd verstoord door de gijzeling in het provinciehuis in Assen. ,,Die gebeurtenis heeft een enorme impact gehad op het gezin, onze ouders en de familie’’, vertelt Chel.

Toen de oudste zoon in Utrecht ging studeren, verhuisde het gezin van Assen naar Zeist. Chel van Driel werd in 1985 gemeentesecretaris in Zeist en bleef dat tot zijn vervroegd pensioen in 1995. Hij begon als gemeentesecretaris onder burgemeester Eisink en vertrok onder burgemeester Boekhoven. ,,Toen was de gemeente de grootste werkgever in Zeist. Het gemeentelijk apparaat stond voor een grootscheepse reorganisatie. De digitalisering begon. Alle ambtenaren kregen twee computers, een voor thuis om te oefenen en een voor op kantoor, behalve de burgemeester en ik’’, zegt hij lachend.
In Zeist gaf Ineke een paar jaar enkele ochtenden per week Nederlandse les aan vluchtelingen uit Bosnië. ,,Omdat ik een onderwijsachtergrond had, schreef ik op verzoek een handleiding voor de lessen om mijn collega-vrijwilligers op weg helpen, dat was heel leuk om te doen.’’

Hun eerste woning in Zeist stond in Nijenheim. Ze wilden aan de Boulevard een zelf ontworpen woning laten bouwen, maar kregen daarvoor geen toestemming van de provincie: er moest ter plekke meer hoogbouw komen. Bij toeval stuitten ze op een groot bord aan de Amersfoortseweg: Bouwkavels te koop in Bosch en Duin, en zo konden ze hun droomhuis laten bouwen, waar ze intussen al 36 jaar met veel plezier wonen. ,,Onze oudste zoon is cardioloog in Den Haag en woont vlakbij, en onze jongste zoon heeft net als ik rechten gestudeerd, is advocaat in Amsterdam en woont in Laren.’’

,,Intussen zijn we wat ouder geworden en al een poos met pensioen. Dat gaf ons gelukkig meer tijd voor muziek, schilderen, lezen en reizen. En zoals het zovelen vergaat: ook al was de reis nog zo interessant en mooi, we zijn telkens weer blij als we thuiskomen en weer in ons eigen huis zijn.’’