Huib en Agnes Lammers zijn zestig jaar getrouwd

ZEIST ,,Het eerste wat ik zag, onderaan de trap, waren zijn voeten.’’ Agnes Lipsker (82) herinnert het zich nog goed. De Amsterdamse Huib Lammers (85) zou op bezoek komen bij zijn broer, die in het Engelse Thornbury vakantiewerk deed bij de Camphill-gemeenschap. Haar ouders werkten in dit tehuis voor kinderen met verstandelijke en lichamelijke beperkingen, en ze woonden er. Ze had gehoord dat hij kon volksdansen! 

,,Ik was 16 en ik wilde een vriendje. Ik zat op een kostschool, maar als we thuis waren organiseerden we social evenings waar we veel volksdansten. Daar deden de medewerkers ook aan mee, maar de meesten wisten niet eens dat ze voeten hadden.’’ Laat staan dat ze ermee konden dansen, en daarom keek ze uit naar de komst van Huib. 

,,De volgende dag zag ik hem vanuit mijn raam met zijn broer een kozakkendans doen. Ik verheugde mij op het dansen!’’ ,,Toen ik aankwam ontmoette ik een blij meisje, omdat ik kon dansen’’, zegt Huib, ,,Op de tweede avond was het zover.’’ ,,Hij was heel bijzonder. Ik heb hem één keer uitgelegd hoe een dans ging, en hij deed hem foutloos. Wat was ik boos dat we drie dagen laten op vakantie gingen!’’  

Huib Lammers ging naar Engeland, om te ontdekken of een studie Engels aan de universiteit wat voor hem zou zijn. ,,Eerst op bezoek bij mijn broer en daarna door, en in het najaar terug omdat ik in dienst moest.’’ Maar verder dan Thornbury kwam hij niet. ,,Ik werd gevraagd te blijven. Dat vond ik best spannend, maar het werken met de kinderen die daar woonden was erg leuk. Na drie weken kwam de familie Lipsker terug. En toen begon het! We hebben een hele leuke tijd gehad.’’ 

,,Toen ik in dienst zat, hebben we veel geschreven, maar ik heb haar vijftien maanden niet gezien. Toen kwam ze over voor een week vakantie.’’ Toen Huib uit dienst kwam, ging hij inderdaad Engels studeren. In 1963 zou Agnes voor een jaar naar Nederland komen, als voorbereiding op een opleiding voor sociaal werk in Engeland. ,,Maar ik zakte voor mijn toelatingsexamen, en mocht niet! Via via is het toen toch gelukt om de opleiding hier te doen, als ik maar voldoende Nederlands sprak en genoeg van de geschiedenis kende.’’ In ‘64 verloofden ze zich, vertelt ze. ,,We hadden ruzie, en ik zei: of we gaan uit elkaar, of gaan verloven.’’ De verloving was vond plaats in Noord-Ierland. ,,Daar waren mijn ouders heen verhuisd, om daar aan het heilpedagogisch instituut te werken.’’

Agnes en Huib trouwden op 5 juli 1966 in het gemeentehuis van Amsterdam. ,,De trouwambtenaar had de hele dag huwelijken in de eerste klasse’’, herinnert Huib zich, ,,Wij trouwden derde klasse. Hij had kennelijk geen zin om naar ons toe te komen. ‘Kom maar naar boven’, liet hij tegen ons zeggen’’. Voor het kerkelijk huwelijk ging het stel liftend naar Noord-Ierland. Dat was althans het plan: ,,Haar oom in Manchester vond dat maar niks, en zorgde ervoor dat we met het vliegtuig naar Belfast konden.’’

VRIJE SCHOOL

Huib deed zijn kandidaatsexamen in 1966. ,,Van een vriend in Bilthoven hoorde ik dat de Vrije School in Zeist ging beginnen met een bovenbouw. Of ik belangstelling had om daar les te gaan geven? We konden inwonen bij een oude dame in Laren, in een groot huis aan de rand van de hei. Op de brommer was je zo in Zeist, en Agnes kon makkelijk naar Amsterdam voor haar studie.’’

In 1972 vonden Agnes en Huib het huis waar ze nog wonen: in Zeist-West. Het stel had toen al een meisje en een jongen, en hier zouden ze er nog twee dochters bij krijgen. Ze waren de eerste bewoners van het huis, en ze genieten er tot op de dag van vandaag van, want ze zijn nooit meer weggegaan en hebben het later gekocht. Agnes vond het er in het begin een verschrikking: ,,Ik was gewend aan huizen op grote landgoederen.’’ ,,Jullie hadden als enigen zelfs vitrage’’, zegt zoon David. 

Huib werkte als leraar tot najaar 1997. ,,Toen was ik helemaal op.’’ Na zijn herstel begon hij een tweede ‘carrière’. ,,Als klusser her en der. In dit huis heb ik zelf het parket gelegd. Van de oude vloer van de gymzaal van de Vrije School, die eruit moest nadat de zaal onder water had gestaan.’’ Agnes was thuis voor de kinderen, maar werkte ook in het onderwijs. Eerst gaf ze Engels in de onderbouw, maar ze voelde zich meer op haar gemak toen ze handwerken ging geven. 

Huib en Agnes hebben acht kleinkinderen, ,,en nog geen achterkleinkinderen.’’ Een grote klap voor de familie was het plotselinge overlijden van hun oudste dochter, in 2008, door een aandoening die niet op tijd herkend werd.

Dit jaar vieren ze hun trouwdag met de hele familie in augustus. In het verleden was er een vast ritueel op 5 juli, zegt Agnes: ,,We gingen elk jaar ijs eten bij Venezia. Op die dag mochten ze zoveel eten als ze wilden.’’