Jan en Willemien van Delft zestig jaar getrouwd

ZEIST De vlam tussen Jan van Delft en Willemien Wels ontbrandde op een koude winterdag. Met vrienden en vriendinnen gingen ze schaatsen op de baan bij Blikkenburg, maar alle anderen zegden af. Inmiddels zijn ze zestig jaar samen. 

,,Zullen we dan maar samen gaan schaatsen?’’ vroeg Jan aan Willemien die dag. Ze kenden elkaar van de jeugdvereniging Jonathan. ,,Zien we elkaar binnenkort nog?, vroeg ik hem na afloop’’, vertelt mevrouw. ,,Als je kunt, kom ik je morgen halen, was zijn antwoord. Hij maakt er werk van, dacht ik!’’ 

Hij vond haar ,,een charmante juffrouw. Ik zag wel wat in haar. We voelden ons meteen heel vrij. Ik kwam net uit dienst en ik was verbaasd over mezelf: ga ik nu een binding aan?’’

Niet veel later had meneer een afspraak voor een vakantie in Limburg. ,,Ik vond het leuk als ze meeging. Ik vroeg het aan haar vader en hij zei meteen: ‘dat mag - maar je weet het, hè?...’. We hebben een geweldige vakantie gehad, maar wel met allebei een eigen kamer.’’ Ze halen herinneringen op aan het leuke autootje dat hij toen had. Een Goggomobil - ,,wit, want dan kon je ‘m goed zien in het donker. We waren blij als hij het haalde tegen de heuvels op.’’

Twee jaar na hun eerste afspraakje konden ze een mooi en betaalbaar appartement krijgen aan de Graaf Adolflaan,. ,,Maar dan moesten we wel eerst trouwen’’, vertelt meneer. Voor mevrouw betekende dat direct het einde van haar carrière. ,,Dat moest toen nog. Ik werkte als kleuterjuf bij De Eerste Stap, vlakbij de plek waar hij op de MULO had gezeten. Zo ongeveer op de plek waar nu ons appartement staat.’’

BURGEMEESTER LANGS DE LIJN

Meneer was in dienst bij de gemeente. ,,Ik wilde naar de sportacademie, maar mijn vader vond het niet goed om te lenen voor een opleiding, dus ik moest gaan werken.’’ ,,Hij heeft altijd veel gesport, alles wat met een balletje is gaat hem goed af’’, vult mevrouw aan. ,,Ik begon als postverzender. Je werkte toen ook nog op zaterdag. ‘s Middags keepte ik. Maar vaak moest ik wachten tot burgemeester Korthals Altes alle brieven getekend had. Mijn sporttas stond dan al klaar. Hij kwam wel vaak kijken bij het voetbal.’’

Jan van Delft ging bij de gemeente De Bilt werken en toen verhuisde het echtpaar naar Bilthoven, waar ze 30 jaar woonden. Later werkte hij ook in Hilversum en in Haarlem. Toen de twee kinderen wat groter waren haalde Willemien van Delft haar hoofdakte en werkte twaalf jaar als hoofd van een kinderdagverblijf.

Twintig jaar geleden verhuisde het echtpaar terug naar Zeist. De keuze voor het appartement liet hij aan haar, zegt hij met een lach: ,,Ze was wel lastig. We hebben een stuk of tien appartementen bekeken voor ze hier ja tegen zei.’’ ,,En ik zei tegen hem: ik wil er wel een groene plek bij. Daarom hebben we tien jaar een caravan vlakbij het Henschotermeer gehad, dat was ook heerlijk voor de kleinkinderen. En ik heb een volkstuintje met mijn eigen blokhutje. Ik heb er veel vrienden die me kunnen helpen als dat nodig is. Gelukkig is hij niet jaloers!’’

Na haar afscheid ging mevrouw verhalen vertellen. ,,Ik had twee jaar les en reisde het hele land door langs vrouwenverenigingen om verhalen van bekende schrijvers te vertellen. Hij reed me dan. Het was heerlijk om te doen, maar het autorijden ging ons op het laatst tegenstaan. Je kwam altijd in de file als je ‘s avonds ergens moest vertellen.’’

Thuis in Zeist zongen ze veel. Hij was jarenlang lid van het Zeister Mannenkoor en zij van Toonkunst. Nu doen ze het wat rustiger aan; de gemiddelde leeftijd van de koorleden moet tenslotte niet té hoog worden. Op hun trouwdag, 3 maart, kwam de burgemeester langs, en zoon Chrisjan en de kleinkinderen waren er. Dochter Saskia keek digitaal mee vanuit haar woning in Portugal. ,,Daar zijn we óók nog regelmatig naar toe gegaan.’’