V&D-familie nog even samen: oud-collega’s praten bij op laatste reünie

ZEIST Aan de ronde tafel vol herinneringen aan het rijke verleden van Vroon & Dreesman heeft Janke Gussekloo goed zicht op de deur. Voor de tweede en laatste keer heeft ze een reünie georganiseerd voor oud-medewerkers van V&D. ,,Kijk! Daar is Wil Lobeek met haar dochter Shriley.’’ Hoogtepunt van de middag vindt Janke het bezoek van burgemeester Langenacker. Het warenhuis aan de Hogeweg was belangrijk voor winkelstad Zeist. ,,Het is mooi dat de gemeente er ook is voor de mensen die het hardst zijn geraakt door het faillissement; het personeel.’’

Zelf zwaaide Janke de scepter over het personeelsrestaurant dat door haar baas meneer Staring was omgedoopt tot Janke’s Place. ,,Daar dronken de medewerkers koffie en thee in hun pauzes en ze konden er warme snacks en een maaltijd kopen. Elk jaar organiseerde V&D het prijzencircus, een week met heel scherpe aanbiedingen. De medewerkers mochten dan een dag gratis eten. Nou, dan aten ze niet, dan vraten ze en mensen die nooit kwamen, zag ik dan ook,’’ lacht Janke.

Peter van Kooten (81) werkte ruim veertig jaar bij V&D, tot zijn pensioen. Af en toe neemt hij een kijkje bij de sloop. ,,Ik zag de liftschacht en dacht: hoe vaak heb ik daar niet ingestaan. Hele generaties heb ik zien opgroeien. Het was zo hecht in Zeist.’’ Hij werkte in de kelder, bij witgoed en klein elektrisch en was aan het einde van zijn loopbaan daarnaast chef van het logistieke team. ,,Kijk maar op mijn naamkaartje: Peter van Kooten, chef cLT.’’ De afbraak raakt hem. ,,Ik kan me nog herinneren dat we gesloten waren op 15 augustus, Maria Hemelvaart,’’ vertelt Van Kooten over het vanouds katholieke bedrijf. De mooiste herinneringen bewaart hij aan de koopochtend voor invaliden. ,,In aanloop naar Sinterklaas gingen we open op een maandagochtend en dan stroomde het vol met gasten van de Zonnebloem en andere zieken en gehandicapten. Die konden zo in alle rust hun inkopen voor de feestdagen doen en ze kregen bovendien gratis koffie met een stuk gevulde speculaas.’’

Roelof Keizer (41) werkte wel tot de laatste dag bij V&D. ,,Ik ben begonnen toen ik zestien was, een bijbaantje op de afdeling logistiek en daar ben ik gebleven. Toen ik begon, losten we twee vrachtwagens per dag, later waren het er nog geen vier per week. Als er minder uitgaat, daalt de omzet. Ik ging dan maar vegen, alle pallets van de muur zodat het erachter ook netjes was. Ik snapte wel dat het niet lang meer goed zou gaan.’’ Hij werkt tegenwoordig in het Openluchtmuseum in Arnhem, maar het raakt hem nog steeds. ,,Het doet pijn om het gat te zien.’’

Wil Lobeek en Shirley van de Kooi zijn moeder en dochter. Ze stonden niet op de loonlijst, ze pachtten de toiletten en hoorden wel helemaal bij de V&D-familie. ,,We zorgden voor de enige afdeling waar het tot het laatst druk was.’’ Shirley hielp haar ouders vaak, ook toen ze zelf in de zorg ging werken. ,,We horen nog vaak dat mensen de nette toiletten zo missen.’’ Ze knoopt een praatje aan met Ton Koppen die na 38 jaar bij V&D een baan vond bij een vaccinproducent in De Bilt. ,,Ik heb nieuwe collega’s en heb het goed, maar ik vind het nog steeds heel naar dat het zo is gelopen. Het heeft me veel verdriet gedaan.’’