Theo en Gitta van Denderen zestig jaar getrouwd: ‘Ik vond die Zeistenaren maar stug’

ZEIST Gitta Steltenpool is een geboren en getogen Noord-Hollands meisje en Theo van Denderen een echte Zeister jongen. Hoe bijzonder is het dat die twee elkaar tegenkwamen! Het was liefde op het eerste gezicht, en nu zijn ze al zestig jaar getrouwd.

In een zomer in het begin van de jaren zestig trok Gitta Steltenpool (nu 86) met drie vriendinnen met een bestelbus door Nederland. In Zeist zetten ze hun tent op op de camping aan de Panweg, en ‘s avonds gingen ze dansen bij de dansschool van Johnny Hopman aan de Vijverlaan. ,,Mijn vrienden en ik zagen daar opeens vier vreemde eendjes in de bijt’’, herinnert Theo van Denderen (inmiddels 88) zich. ..Een daarvan heb ik uitgekozen en we zijn gaan dansen.’’. ,,Aan het eind van de avond vroeg hij me: ‘Mag ik je thuisbrengen?’. Nou, zei ik, dan moet je een heel eind lopen...!’’ Ze wisselden adressen uit, en de vriendinnen vertrokken. Niet veel later kreeg Theo een kaart uit Arnhem, met daarop de letters Z.O.P.  ,,Zie Onder Postzegel’’, verduidelijkt hij, ,,daar had ze een geheime boodschap geschreven: ik kom weer naar Zeist!’’. Een nieuwe ontmoeting volgde, en het stel ging een hapje eten bij Atlanta. Op een vrijdagavond, en tot verbazing van de katholieke Gitta nam hij een flinke biefstuk. ,,Ik heb er met grote ogen naar gekeken, want dat hoorde toch niet! Op vrijdag moest je vis eten.’’ Toch was ook Theo van katholieke huize - en dat was voorwaarde om een relatie te hebben. Dat werd gecontroleerd ook, weten ze. ,,Ze woonde in Wervershoof en de burgemeester van dat dorp had familie in Zeist. Die heeft laten uitzoeken of ik wel katholiek was. Toen mocht het.’’

Theo ging vaak naar haar toe. ,,Dan huurde ik bij Van Woersem zo’n grote Opel Kapitän, maar na een jaar zei ik: dit is geen doen. Of je komt naar Zeist, of ik maak het uit.’’ Gitta vertrok uit Noord-Holland en vond een baantje bij dokter Roosen op de Woudenbergseweg. ,,Daar werkte ik van 8 tot 8 en deed er van alles in het huishouden. Op woensdagavond gingen we vaak naar de film in City, en in het weekeinde maakten we een tochtje op zijn Batavus Supersport brommer.’’

Ze moest erg wennen. ,,Ik vond de mensen hier maar stug. Ik was gewend dat iedereen elkaar gedag zegt. ‘Je lijkt wel een allemansvriend’, zei hij dan als hij bij ons was. Maar je groette elkaar gewoon. Blijkbaar was Theo niet zo’n stugge Zeistenaar’’, lacht ze.

EERST SPAREN, DAN TROUWEN

Trouwen was er nog niet bij, want er moest eerst gespaard worden, herinnert Theo zich. ,,Pas na vijf jaar was het zover. We konden een bovenwoning krijgen, en toen trouwden we. De keuken was daar een lavet.’’ Daar werd hun dochter geboren, en later kregen Theo en Gitta ook nog een zoon. Ondertussen stonden ze op de wachtlijst voor een eengezinswoning. ,,We wilden maar naar één straat: de Dr. Schaepmanlaan. Daar ben ik geboren, en daar wilde ik naar terug.’’ Na lang wachten kwam er een huisje voor ze vrij, vier nummers na het geboortehuis van Theo. Ze zijn er altijd blijven wonen; na de sloop en nieuwbouw zijn ze gewoon teruggekeerd. ,,We hadden hier vroeger een tuin van 35 meter diep, waar we onze groenten kweekten.’’ Nu ligt hier een extra woonstraat, maar ze hebben er vrede mee. ,,We hadden ook nog een volkstuin achter het Slot.’’

VOGELVRIEND

Theo is tot z’n 57e timmerman geweest. ,,Dat wilde ik als kind al worden. Na mijn pensioen heb ik nog een tijd geklust, maar op m’n 62e heb ik gezegd: nu gaat de kist de schuur in, en ik heb hem er nooit meer uitgehaald.’’ Hobby’s hadden ze ook: Theo hield vogels, eerst kanaries en later tropische gouldamadines. ,,Soms hadden we er wel honderd.’’ Hij ging er mee naar tentoonstellingen, en in 1992 richtte hij met vrienden De Vogelvriend op. ,,Ik altijd in het bestuur gezeten, tot de opheffing 28 jaar later.’’ Gitta hielp mee in de tuin, met de vogels en zorgde voor de kinderen. Daarnaast vond ze tijd voor borduren en kaarten maken. Dat doet ze nog altijd, elke dinsdagochtend in een clubje. Vooral in de kerstperiode is ze daar heel druk mee en het leuke is: ,,soms worden die kaarten nóg een keer gebruikt.’’

Hun zoon woont in Canada, waar hij chauffeur op hele lange afstanden is, en hun dochter woont dichterbij. Ze hebben één kleinkind. Het huwelijksfeest vierden ze in een restaurant met vrienden en familie. ,,Net als toen we 40 en 50 jaar getrouwd waren.’’