Frans en Julia Fonteine vieren zestigjarig huwelijk in Zeist

ZEIST Toen Frans Fonteine uit het Zeeuwse Zonnemaire in Amsterdam trouwde met zijn Julia, was het weer zo slecht dat zijn familie te laat kwam. De boot van Schouwen-Duivenland naar het vasteland had vertraging. ,,Mijn broer zou getuigen, maar we hebben een ander moeten vragen om getuige te zijn.’’

Zestig jaar later kijken ze samen terug. De bruid is inmiddels 79, de bruidegom 83. Hoewel ze allebei wat problemen met de gezondheid hebben, zijn ze heel actief. Frans doet in huis wat zijn vrouw niet meer kan omdat ze slechtziend is. Hij houdt de tuin bij en is chauffeur voor de Weggeefwinkel. Julia werkt in het winkeltje van de Weggeefwinkel, waar ze alles netjes neerzet en zorgt voor een gastvrije en vriendelijke sfeer.

DE WERELD ZIEN

De jonge Frans werkte bij een loonbedrijf in de landbouw toen hij in militaire dienst moest. Na zijn diensttijd bij de landmacht wilde hij niet terug naar zijn oude baas, hij wilde meer van de wereld zien. 

,,Via een advertentie vond ik werk in Café de Krommerdt in Amsterdam. Daar kwamen toen al bekende mensen zoals Wim Ruska, de judoka.’’ 

Julia werkte in eenn brood- en banketzaak daar vlakbij. Vermoeid na de sinterklaasdrukte ging ze met een vriendin naar het café. ,,De eerste keer van mijn leven dat ik in een café kwam. Frans vroeg ik op de jukebox een plaatje wilde draaien, maar ik had mijn bril in mijn vestje gerold en kon dus geen jukebox bedienen. Drie weken later was mijn vriendin jarig, Frans kwam daar ook en heeft me thuisgebracht, nog geen kilometer daar vandaan. Samen keken we een vervolgserie op tv. Ik met mijn bril op en die heb ik niet meer afgedaan. Daar had hij geen problemen mee. Veertien maanden later zijn we getrouwd.’’

WONINGNOOD

Het jonge paar woonde op zolderkamers in Amsterdam, ook toen hun eerste kind was geboren. ,,Zonder wc, zonder keuken, alleen een wastafel hadden we. De kinderwagen moest van vier hoog naar beneden en ook weer omhoog en dat viel niet mee,’’ weet mevrouw nog al te goed. Meneer vond een baan als militair in Duitsland, ze vonden een bovenwoning in een klein dorpje waar het tweede kind ter wereld kwam. Anderhalf jaar later kon meneer aan het werk bij de luchtmacht in Soesterberg, als privéchauffeur van de commandant. ,,Die belde de burgemeester zodat we een woning konden betrekken in Den Dolder. Zo ging dat, in die tijd.’’ Hun derde kind is daar geboren. Mevrouw miste de stad en was blij dat ze naar Zeist konden verhuizen. ,,We zijn heel Zeist doorgegaan. We hebben in Crosestein gewoond, op de Van Telligenlaan en de Doudart de la Gréehof.’’ Nu wonen ze al 25 jaar met veel plezier in een hoekhuis met tuin in een leuke buurt in Zeist-Noord. 

DIEP VERDRIET

Diepe indruk op het paar maakte het ernstige bedrijfsongeval waar een van hun zoons -toen nog een jongeman- bij betrokken was. ,,Die heeft na een explosie een val van 35 meter gemaakt. Zijn drie collega’s zijn daarbij omgekomen. Hij heeft het overleefd en is nu expert op gebied van veiligheid. Die periode staat in ons geheugen gegrift.’’

,,Ik heb dertig jaar op Soesterberg gewerkt en onder elf commandanten gediend en heb heel wat Amerikanen naar Prins Bernhard gebracht. Ik ben veel naar het paleis gereden en naar Den Haag waar ik zelfs een keer met mijn vrouw de koninklijke stallen heb bezocht.’’ Drie jaar voordat hij met pensioen zou gaan, is meneer koninklijk onderscheiden.

Toen de kinderen groot genoeg waren, vond mevrouw een baan bij C&A. ,,Eerst bij de damesafdeling, later bij de heren. Later heb ik heel lang bij Dick Struis op de Slotlaan gewerkt. Dat was een mooie zaak.’’

Inmiddels hebben ze zes kleinkinderen en zes achterkleinkinderen. Hun dochter woont in de buurt, een zoon in Soesterberg en de andere in Ameide, bij Lexmond.

‘s Middags bezocht de burgemeester het diamanten paar. ‘s Avonds ging het stel gezellig uit eten met kinderen, klein- en achterkleinkinderen en aanhang.