Ans en Rob Wentink vieren diamanten huwelijk in Zeist

ZEIST Op 12 juni 1964 trouwen Ans en Rob Wentink in de stad waar ze geboren en getogen zijn: Amsterdam. Terug naar die grote stad willen ze zestig jaar later niet. ,,Het is zo enorm veranderd, de straten waar wij vandaan komen zijn veranderd in een yuppenbuurt en bovendien hebben we het hier in Zeist enorm naar ons zin’’, vertelt Rob. Zijn vrouw: ,,En de tuin met al die vogeltjes kan ik echt niet missen.’’

Bruid en bruidegom hebben elkaar ontmoet op de dansschool. Meneer komt uit een kunstzinnig milieu en volgde een klassieke balletopleiding. De vader van mevrouw was daar niet zo enthousiast over. Die wilde een schoonzoon met een degelijk beroep en dus koos Rob voor de ambtenarij, maar: ,,Ik heb nog steeds plezier van de dansopleiding.’’ Hij vond werk bij de gemeente Amsterdam.

Ans: ,,Net als nu waren er geen huizen. We kregen een halve woning in Amsterdam; mijn grootmoeder ging naar het bejaardenhuis en had haar huisbaas gevraagd of haar kleinkind erin mocht. Daar is onze oudste geboren.’’ 

Toen de tweede op komst was, had het gezin echt meer ruimte nodig en verhuisden ze naar een vijfkamerflat in Wassenaar. ,,Op de vierde etage zonder lift,’’ herinnert mevrouw zich. Meneer had ondertussen verschillende opleidingen gevolgd en kon daardoor bij die gemeente terecht. Op zoek naar een benedenwoning kwamen ze in 1971 terecht in de nieuwbouw in Nijenheim. Meneer werd waarnemend chef op burgerzaken in Zeist. Ze verhuisden nog één keer, naar hun huidige woning. Mevrouw had als jong meisje al geleerd hoe ze goed moest naaien. Haar moeder werkte van huis uit voor een naaiatelier. ,,Op vrijdag moest het werk klaar zijn. Als ze het niet redde, werkte ik mee. Meneer wijst op een bijzondere quilt: “Ans heeft als basis de industrieschool gedaan en ze maakt de mooiste dingen. Ze heeft nog altijd drie machines in haar werkkamer staan: een naaimachine, een lockmachine en een borduurmachine. Daar is haar eigen domein. Daar kom ik niet.’’ Ze hebben heel veel aan sport gedaan, tot hun 48e deden ze aan softbal. Tegenwoordig gaan ze elke week samen naar fitness. De grootste hobby van mevrouw is koken. ,,We genieten er ook echt samen van, we eten zelden of nooit even tussendoor met het bord op schoot.’’

Meneer is al vijftien jaar lang actief als vrijwilliger in het Wijk Service Punt Noord van de Stichting Meander Omnium aan de Johan van Oldenbarneveltlaan. De laatste drie jaar alleen nog elke woensdagmiddag in het Digicafé. Behalve dan op woensdag 12 juni, hun trouwdag. Die middag kwam de burgemeester hen feliciteren.