Janneke en Anton van Weelderen 60 jaar getrouwd: ‘Dankbaar voor goede zorg’

HUIS TER HEIDE / ZEIST Janneke van Weelderen-Schipper vindt het mooi dat zij en haar echtgenoot Anton hun zestigjarig huwelijk vieren, al waren de laatste jaren niet gemakkelijk. In 2016 kreeg Anton de ziekte van Kahler. Toen daar ook een dementie bijkwam, was Janneke zijn voornaamste mantelzorger. Sinds juni 2023 heeft Anton in Huize Vredenoord een appartement waar hij volgens zijn echtgenote ,,op een fantastische en liefdevolle manier zorg krijgt.’’ Dat ze samen hun diamanten bruiloft mogen meemaken, vervult ze met diepe dankbaarheid.

ZWANGERSCHAPSVERLOF

Anton en Janneke zijn allebei 83. ,,We hebben elkaar ontmoet in Wageningen. Anton studeerde bosbouw in Wageningen, ik deed de opleiding tot verpleegkundige in een ziekenhuis.’’ Na vijf jaar trouwden ze. ,,Ik was zwanger en ben naar de directrice gestapt om te vragen of ik na mijn huwelijk mocht blijven werken. Ik was de eerste gehuwde vrouw met een baan, daar, en de eerste die met zwangerschapsverlof ging. Elke vierde maandag moest ik bij de directrice komen. Toen ik zeven maanden zwanger was, vond ze het esthetisch niet meer verantwoord. Dat kun je je nu niet meer voorstellen,’’ lacht Janneke die mooie herinneringen bewaart aan die tijd als jong gezin op een woonboot op de oever van de Rijn. ,,Vreselijk vond ik het om daar weg te gaan.’’

SURINAME EN BRAZILIË

Toen haar man was afgestudeerd, vond hij werk bij ‘s Landsbosbeheer in Suriname, Vrouw en zoon verhuisden mee. In Paramaribo is vervolgens ook hun dochter geboren. Van Suriname ging het gezin naar Brazilië; Anton werkte er twee jaar voor Bruynzeel. In 1972 keerden ze voorgoed terug naar Nederland. In 1980 zijn ze in Zeist komen wonen omdat Anton een goede baan aangeboden kreeg bij Staatsbosbeheer.

MOOIE LOOPBAAN

,,Ik was inmiddels sinds 1976 weer aan de slag gegaan als verpleegkundige; ik heb brieven geschreven en toen dat niet hielp, ben ik persoonlijk naar het ziekenhuis gegaan. Dat had effect; ik wilde drie dagen per week werken en geen nachtdiensten draaien. Later heb ik voltijds gewerkt in het AZU, en in het latere UMC op de Uithof, heel interessant.’’ Ze maakte carrière, werd hoofd van de oncologie-afdeling en vervulde later -toen ze het UMC had verlaten- een aantal interimfuncties voor ziekenhuizen door heel het land. Lachend: ,,In die periode hebben wij ook vijf jaar lang een LAT-relatie gehad. Anton zat toen voor zijn werk in Goes, ik bleef in Zeist, maar we belden wel elke dag even. Ik heb tot mijn 67e gewerkt en daarna een jaar niets gedaan.’’

MAATSCHAPPELIJK ACTIEF

Naast en na hun werk vervulden Anton en Janneke veel maatschappelijke functies. Anton was landelijk voorzitter van de Koninklijke Nederlandse Natuurhistorische Vereniging en zat in het bestuur van de wijkvereniging Lyceumkwartier, Janneke was Charterlid en enige tijd voorzitter van de Rotary Op Seyst en deed bestuurswerk voor het Rode Kruis.

Hun leven veranderde grondig toen Anton ziek werd. Door Jannekes doortastendheid zijn ze toen verhuisd van een twee-onder-een-kapwoning naar een gelijkvloers appartement op de Finsponglaan. Waarna er sinds juni vorig jaar voor Anton een plek vrijkwam in Vredenoord. Inmiddels hebben ze een manier gevonden om met de nieuwe situatie om te gaan. ,,Voor september heb ik zelfs twee reizen geboekt. De goede zorg die Anton nu krijgt, maakt dat ik zoiets durf te ondernemen. Hij is daar in fantastische handen!’’