Reünie leden jubilerend Sola Gratia: de ‘studieclub’ wordt 65

ZEIST Als je een tiener van 16 jaar was, kon je eind jaren vijftig binnen de kerk eigenlijk nergens terecht. Je was te oud voor de jongens- of de meisjesvereniging en te jong voor de activiteiten van de volwassenen. ,,Toen Henk van ‘t Veld in februari 1960 begon met een gemengde kerkelijke club voor jongelui, was het dan ook meteen een succes’’, vertellen Marijke van Delft-Verhoek en Cees Breunesse, leden van het eerste uur. 65 jaar later is het tijd voor een reünie. De club is springlevend: nog altijd komt Sola Gratia op zaterdagavond bij elkaar, in een gezellige ruimte onder de toren van de Nieuwe Kerk.

De studieclub, noemden de leden Sola Gratia (’Alleen door genade’) vroeger. Want het is meer dan een gezelligheidsvereniging, zegt Marijke van Delft-Verhoek (78): ,,Eén van de leden begon de avond met een inleiding over een bijbeltekst, of over andere zaken die met de kerk te maken hadden.’’ ,,Daarna voerden we met elkaar een levendige discussie over dat onderwerp’’, herinnert Cees Breunesse (80) zich. Ze komen allebei naar de reünie, zaterdag 8 februari van 16.00 tot 21.00 uur in de Nieuwe Kerk. ,,Ik ben benieuwd welke leden van het eerste uur daar rondlopen’’, zegt Breunesse, ,,Ik heb er goede herinneringen aan.’’

GEBOUW CALVIJN

De ‘studieclub’ kwam bij elkaar in gebouw Calvijn. ,,De leden kwamen uit alle protestantse kerken. Na afloop van de discussie was het wel eens te vroeg om naar huis te gaan’’, vertelt mevrouw Van Delft-Verhoek, ,, dan gingen we daarna stiekem naar lokaal Marijke. Maar wat later namen we een sjoelbak mee en spelletjes, we haalden een kratje bier bij melkboer Cor Verboom, en bleven in Calvijn.’’ 

Sola Gratia was de bakermat voor veel relaties. Cees Breunesse ontmoette er zijn vrouw Wil. Marijke en Gerard van Delft (80) kenden elkaar al uit de kerk. Zij was een tijdje secretaresse, hij voorzitter. ,,Meestal was dat een onderwijzer of een theologiestudent, en geen assistent-accountant zoals ik.’’ 

Toen hun oudste dochter geboren was ging die gewoon mee. ,,Ze sliep in de kinderwagen in een bijzaaltje’’. Ze bewaren er mooie herinneringen aan, zeggen ze: ,,De studieclub was een plek voor lief en leed. We hadden een intense band waar blijvende vriendschappen uit voortkwamen.’’