Tonnie van de Brug honderd!

ZEIST Tonnie van de Brug is honderd! Geboren in Zwolle als Antonia van Essen verhuisde ze als meisje naar Zeist omdat haar vader werd overgeplaatst door zijn werkgever, de NS. Na de lagere school ging ze naar de kappersvakschool in Utrecht. 

,,Ik heb gewerkt bij kapsalon Middag aan de Slotlaan. Na mijn trouwen ben ik gestopt. Mijn man werkte bij de Sinusfabriek en hij vond het niet nodig dat ik ook zou werken.’’ Ze trouwde met Jan van de Brug, een echte Zeistenaar. Samen kregen ze drie kinderen. Jaap, die inmiddels in Duitsland woont en daar is getrouwd. Henri die in Brabant woont en wekelijks met zijn vrouw op bezoek komt en Trui. ,,Zoek maar eens op je computer, die is heel bekend,’’ vertelt de trotse moeder. ,,Mijn dochter is filmschrijver.’’

(tekst gaat verder onder de foto)

De drie kinderen, de honderdjarige en de burgemeester. 

Ze kijkt met groot plezier terug op de tijd dat haar drietal klein was. ,,Geen zwervende kinderen, geen kattenkwaad. Een grote krant op tafel en pinda’s erop. Ik geniet er nog van.’’ Sportief was ze ook. ,,Ik was lid van Arma. Ik had een klein accordeonnetje. Samen gingen we graag naar de muziek. Ik in een mooie, lange jurk en hij in zijn nette pak. 

Mijn man en ik hebben samen heel veel gefietst. Wij zijn veel op vakantie geweest. Na zijn overlijden, ging ik alleen op reis en naar verre landen. Mexico, Zuid-Afrika, Thailand; ik ben er allemaal geweest. Ik zou nog een keer willen vliegen, maar mijn geheugen is slap geworden, dus dat kan ik niet meer. Het laatste jaar is toch lastig, het valt me niet mee. Ik ben een paar keer gevallen, brak mijn pols en na revalidatie zit ik nu hier.’’ 

Mevrouw woonde tot januari van dit jaar zelfstandig in Zeist en kwam via Bovenwegen in Heerewegen. ,,Zo’n verhuizing is nooit leuk, ik heb ook heimwee soms. Ik wil zo graag meedoen, maar dat kan niet meer.’’ Is leven nog de moeite waard? Ze lacht. ,,Geen sip verhaaltje maken. Ik kijk uit naar het bezoek van de burgemeester. Léven in de brouwerij. En dankzij de kinderen en kleinkinderen is het leven ondanks alles de moeite waard.’’

 Even poseren met de burgemeester.