Briljanten bruiloftsfeest: Bert en Ank van Veldhuijzen zijn 65 jaar getrouwd

ZEIST De schoondochters hebben de verhuisdozen uitgepakt. Op tijd om het 65-jarig huwelijk van Bert (91) en Ank (89) van Veldhuijzen te vieren, op dinsdag 20 augustus. Aan de vooravond van het grote feest verhuisde het briljanten paar van hun geliefde stekkie aan de Maurikstraat naar een appartement met ruim balkon in de Looborch. ,,Mijn man had als kind polio en heeft nu meer zorg nodig,’’ vertelt Ank die vooral blij is met alle hulp van de kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen.

Ank is geboren in Rotterdam, je kunt het nog horen. Ze logeerde als kind bij haar grootouders in Zeist, toen Rotterdam werd gebombardeerd. Na het bombardement trok ze met haar ouders, twee broers en een zus in bij haar grootouders op de Van Renesselaan. Daar werd nog een broertje geboren. Bert groeide op in Amsterdam. ,,Ik was een nakomertje en zwierf door heel Amsterdam.’’ Een deel van de oorlogsjaren bracht hij door als onderduiker in Nijverdal omdat een van z’n broers was opgepakt na verzetswerk. ,,Thuis was het niks,’’ zegt hij, terugkijkend.

TROPISCHE DAG

Bert raakte bevriend met de oudste broer van Ank en zo leerden ze elkaar kennen. Bij Ank thuis was het een zoete inval, herinnert Bert zich: ,,Een warm bad.’’ Ze trouwden op een tropische dag op het gemeentehuis aan Het Rond, de kerkelijke inzegening was in de Oude Kerk. ,,Een prachtige dag ondanks de hitte.’’ Ze woonden een heel korte periode in Amsterdam, maar kwamen als snel naar Zeist.

Vier kinderen kregen ze. ,,De oudste en de jongste zijn levenloos geboren,’’ vertelt mevrouw. ,,Mijn man heeft ze met de begrafenisondernemer weggebracht. Ik mocht ze niet eens zien. Dat was zo, in die tijd.’’

,,Gelukkig hebben we twee fantastische jongens en heerlijke schoondochters, twee kleinzoons en twee kleindochters en dat maakt veel goed.’’

De bruidegom werkte bij een textielcentrale, maar raakte zonder werk toen ze zes weken getrouwd waren. ,,Ik kon terecht bij de drogisterijcentrale aan de Odijkerweg, maar dat hield ook op. Ik kwam bij de Sola en later bij de Bescherming Bevolking aan de Waterigeweg. Toen hoorde ik dat de gemeente een huismeester zocht op de L-flat in Vollenhove, mooi werk wat ik zeven jaar heb gedaan.’’ Ze kregen ook een bedrijfswoning in de flat die in de beginjaren vrij te betreden was. Zijn vrouw:,,We hebben toen heel veel meegemaakt. Teveel, moet ik zeggen.’’ Ook lichamelijk werd het werk te zwaar, gelukkig was er vervangend werk bij de gemeentelijke sociale dienst waar meneer tot zijn pensioen met veel plezier werkte.

JUFFROUW ANKIE

De bruid ging na een jaar huishoudschool aan het werk. ,,Ik werd kwekeling op kleuterschool De Kroost. Overdag voor de klas en ‘s avons naar de opleiding in Utrecht. Lachend: ,,De latere directeur van het zwembad in Zeist zegt nog steeds juffrouw Ankie tegen mij.’’ 

Voordat ze trouwde, werkte ze nog drie jaar op het hoofdkantoor van de NBM.

Bert en Ank waren actief in verenigingsleven in Zeist. Ank speelde fluit in het Tamboers en pijpers korps Jonathan. Ze zat als meisje op de padvinderij bij Adri Jacobi en later bij het Jaarvendel. ,,Bij Pietriedewiet ben ik zelf leidster geweest.’’

Bert heeft jarenlang het busje van korfbalvereniging RDZ gereden bij uitwedstrijden en hij verzorgde het onderhoud van het clubhuis van scoutinggroep De Bison.

POLIO

Het echtpaar woonde op veel verschillende plekken in Zeist. Na inwoning was hun eerste, eigen woning een flat op twee hoog aan de Gruttolaan. Best lastig; een broer van Bert was ook besmet geweest met polio en kon niet meer lopen. ,,Om mijn schoonmoeder te ontlasten, kwam hij elk weekend bij ons. Mijn man tilde hem dan van trap naar trap.’’

Eenmaal gepensioneerd vonden ze een prachtig appartement in de nieuwbouw rond het gemeentehuis, met uitzicht op de Oude Kerk. Middenin het centrum zodat ze gemakkelijk het dorp in konden, mevrouw kwiek lopend, meneer in de elektrische rolstoel. En vlakbij het vrijwilligerswerk van mevrouw, in verzorgingshuis Alliantus Oud Seyst. ,,Twee middagen in de week spelletjes doen met de bewoners, ik blijf het gewoon doen,’’ vertelt mevrouw. ,,Zover ligt de Looborch niet uit het centrum.’’ 

Lees ook

Buurvrouw Ank (87): Vrijwilligerswerk maakt je blij!

 

In de nieuwe woning is meer zorg in de buurt en er is nog een voordeel. ,,Eens in de maand is er vanuit de kerk een gezellige bijeenkomst in de Oosterkerk en daar zitten we dus wel vlakbij.’’

Ter gelegenheid van het briljanten huwelijksfeest zijn Bert en Ank met kinderen en kleinkinderen gaan lunchen bij BijJohannnes. Op de dag zelf bracht loco-burgemeester Welting hen een bezoek. Het appartement is niet te missen. Op de voordeur hangt een grote vlag: 65 jaar!