Bonne en Jantje Buls vieren diamanten bruiloft

ZEIST Pas drie jaar wonen Jantje (83) en Bonne (82) Buls in Zeist. Van hun appartement is het vijf minuten fietsen naar de woning van een van hun zoons. Ze kunnen lopend naar de jeu de boulesbaan en het zwembad. ,,Genieten doen we hier echt,’’ vertelt Jantje aan de vooravond van hun diamanten huwelijksfeest. ,,En we hebben zorg vlakbij, een geruststellende gedachte.’’

Bruid en bruidegom komen allebei uit een arbeidersgezin in Drenthe. De vader van meneer werkte eerst op een boerderij die van een NSB-er was geweest: ,,De koeien moesten toch worden gemolken. Later ging vader aan de slag in de bouw, daar was meer geld te verdienen.’’ Zelf ging hij na de Mulo in militaire dienst. 

Als meisje droomde mevrouw van een baan in de verpleging. Dat kwam er niet van. ,,Mijn oma was bedlegerig en dus moest ik thuisblijven. Ik heb wel de huishoudschool gedaan.’’ Tot haar trouwen werkte ze op een confectieatelier. ,,Niet als naaister, maar knippen en tekenen; ik heb daar heel veel geleerd.’’

DANSLES

Bonne en Jantje leerden elkaar kennen op dansles. ,,Dat hoorde erbij, als je jong was in die tijd. Hij was zeventien, ik was achttien. We zijn nooit meer bij elkaar weggeweest en we hebben nooit echt ruzie gehad,’’ vertelt de bruid. Na de verkering en de verloving volgde het huwelijk. 

Meneer begon zijn burgerloopbaan als ambtenaar maar kon al gauw terecht bij de Raiffeisenbank, een van de fusiepartners van de huidige Rabobank. Hij zou er veertig jaar volmaken. 

,,In de jaren ‘60 moest iedereen een bankrekening hebben. In de stad Groningen heb ik in die tijd zes of zeven kantoren geopend. Ik zocht een pandje en liet dat inrichten. Werk dat ik heb gedaan totdat het hoofdkantoor naar Groningen ging. Toen werd ik kantoordirecteur in Haren, tot 1980. Vanuit die functie heb ik gesolliciteerd naar de functie van directeur in de Betuwe. Mijn laatste functie was directeur van de bank in Lochem, in de Achterhoek.’’ 

AVONDSCHOOL

Om carrière te kunnen maken, studeerde meneer jarenlang in de avonduren. Bij nieuwe stappen in zijn loopbaan verhuisde het gezin mee, van Zuidlaren naar de Betuwe en vervolgens naar Borculo waar ze meer dan dertig jaar woonden. 

In die gemeente was meneer ook zeer actief in het plaatselijke verenigingsleven. Hij was voorzitter van voetbalvereniging FC Lienden, dertig jaar actief als penningmeester van Stichting De Berkelzomp, voorzitter van de Borculose Ondernemersvereniging (BOV) en bestuurslid van de VVV Borculo. Ook zat hij zeven jaar namens de VVD in de gemeenteraad van Borculo. In 2019 ontving hij een koninklijke onderscheiding  voor alle inzet in de samenleving.

Het echtpaar kreeg twee zoons. ,,Een is op de Betuwe gebleven met zijn gezin,’’ vertelt mevrouw. ,,We hebben nu ook vijf kleinkinderen en vier achterkleinkinderen, en allemaal redelijk in de buurt.’’

ANWB-REISBEGELEIDER

Toen meneer was gepensioneerd, ging het echtpaar samen aan de slag als ANWB-reisbegeleider voor het televisieprogramma ‘We zijn er bijna’. Bonne: ,,Vijftien jaar lang hebben we heel veel gereisd en heel Europa gezien. Met veertig, vijftig man gingen we op pad met caravans en campers. In de winterperiode bereidden we de reis voor. 

We begeleidden ook de langere reizen, zoals zes weken naar Griekenland of zeven weken naar Sicilië. Zo’n lange periode van huis, dat wil niet iedereen, maar wij deden het graag.’’

Drie jaar geleden besloot het echtpaar het huis met tuin te verruilen voor een appartement. 

Meneer: ,,We hebben rondgekeken in Borculo tot onze zoon in Zeist vroeg: waarom kom je hier niet naar toe?’’ Mevrouw: ,,Het bevalt ons heel goed in Zeist. We gaan een keer per jaar naar het Nieuwjaarsconcert van OBK in Figi -onze schoondochter speelt daarbij.’’ En verder? ,,Alles wat we willen doen, is binnen handbereik. Ideaal.’’

DRIETRAPSRAKET

Het diamanten huwelijk viert het echtpaar als ,,,drietrapsraket. Op de dag zelf ontvangen we de burgemeester. Op de vrijdag daarna vieren we onze trouwdag met de medebewoners van het appartementencomplex tijdens happy hour. Met kinderen, klein- en achterkleinkinderen gaan we de zondag na de trouwdag uit eten. We zitten in een apart zaaltje, zodat de achterkleinkinderen lekker met elkaar kunnen spelen. We kijken er naar uit.’’