Peter en Cobie van Bemmelen trokken 65 jaar samen de wereld over en jubileren thuis

HUIS TER HEIDE Meneer en mevrouw Van Bemmelen vierden zondag 3 augustus hun 65-jarig huwelijk. Dat deden ze bescheiden, met kinderen, klein- en achterkleinkinderen. In een lang leven in dienst van het Kerkgenootschap van de Zevende-dags Adventisten woonden en werkten ze over de hele wereld. Na 55 jaar in het buitenland keerden ze pas onlangs terug naar Nederland.

Meneer en mevrouw zijn het Nederlands niet verleerd in die jaren, maar mevrouw praat duidelijk net zo lief en net zo makkelijk Engels, als ze vertelt over hun huwelijk en het werk van haar man, dat ze over de hele wereld bracht. Meneer praat door ziekte wat minder vlot. Omdat de gezondheid op hun leeftijd kwetsbaar wordt - meneer is 91 en mevrouw 94 - keerden ze terug naar Nederland. Sinds enkele maanden wonen ze in een appartement in Vredenoord. Ze voelen zich er thuis; het verzorgingshuis is van oorsprong een plek waar oudere leden van hun kerkgenootschap woonden. De banden met Zeist zijn dun: ,,Mijn eerste twee studiejaren volgde ik op Oud-Zandbergen’’, vertelt meneer, ,,Dat was toen een opleidingsinstituut en nu het landelijk kantoor van onze kerk.’’

JEUGDCONGRES

Cobie Derwort ontmoette Peter van Bemmelen op een jeugdcongres van de kerk. Dat Cobie daar was, was minder bijzonder dan de aanwezigheid van Peter. ,,Ik kwam uit een gelovig gezin. Wij woonden in Rotterdam. Peter woonde in Leiden. Daar was zijn vader hoogleraar aan de universiteit. Het was een familie van professoren, zijn opa was het ook. Ze waren niet religieus. Peters vader zag graag dat zijn zoon ook rechten ging studeren. Maar na een jaar kwam hij via een boek dat hij las uit bij de Zevende-dags Adventisten. Dankzij dat boek zag hij een doel in het leven: God heeft hemel en aarde geschapen. Dat was een openbaring voor hem.’’

VERPLEEGKUNDIGE

Tijdens het congres zat Peter achter Cobie, ze kwamen in gesprek. Peter stond op het punt om voor twee jaar naar Engeland te vertrekken voor een theologische opleiding en vroeg haar of ze wilde corresponderen. ,,Van het een kwam het ander’’, vat mevrouw het vervolg bondig samen. Ze gaf haar baan als gediplomeerd verpleegkundige op en volgde haar man toen hij predikant werd in twee gemeenten in Nederland.

Er kwamen twee dochters, en ze ontmoetten een zendeling die hen uitnodigde om naar Suriname te komen. ,,We dachten niet dat er nog een kind zou komen en we waren er klaar voor. Toen kwam onze derde dochter; we gingen met drie kinderen naar Suriname. De jongste nog maar twee maanden oud’’, vertelt mevrouw. ,,We hebben er vier mooie jaren gehad waarin we veel geleerd hebben.’’

REIZEN EN STUDEREN

Wat volgde was een leven vol reizen en studeren. Na Suriname ging het gezin naar de Verenigde Staten, waar meneer verder leerde in de theologie, na een jaar vertrok de familie voor vier jaar naar Trinidad, daarna weer terug naar de VS, vervolgens dertien jaar in Engeland en uiteindelijk werkte Peter van Bemmelen tot aan zijn pensioen aan de Andrews University in Michigan, waar hij als professor de leerstoel Systematische Theologie bekleedde. ,,Ik heb mijn leven lang mogen leren en onderwijzen’’, zegt meneer daarover.

EEN HUIS WAAR LIEFDE IS

,,Hij heeft overal in de wereld gastcolleges gegeven, tot in Rusland toe’’, vertelt mevrouw terwijl ze wijst op een baboesjkapop in de vensterbank. ,,We kunnen niet zeggen dat we een on-enerverend leven hebben gehad. Voor de kinderen was het wel eens moeilijk, maar waar we ook waren, we waren met de familie en we hadden ons geloof.’’ Mevrouw was altijd thuis voor de kinderen. ,,Dat hebben we bij ons trouwen zo afgesproken. Als er een huis is waar liefde is, biedt dat ook zekerheid voor de kinderen.’’

Meneer en mevrouw hebben zes kleinkinderen en twee achterkleinkinderen. Twee dochters wonen in de Verenigde Staten, maar bijna het hele gezin is bij de viering van het huwelijksfeest. ,,We hebben vaak contact via de telefoon, met beeld, dan is het net alsof je bij elkaar bent.’’  

Omdat haar man meer hulp nodig heeft dan mevrouw zelf kan bieden, wonen Peter en Cobie van Bemmelen nu in Vredenoord. Mevrouw kan nog veel doen, maar mocht het nodig zijn, dan is meer hulp voorhanden. Zoveel ruimte als vroeger hebben ze niet meer en dat betekende dat er na de verhuizing geen plaats meer was voor de uitgebreide bibliotheek. ,,Gelukkig hebben we de boeken kunnen schenken aan de universiteit en diverse colleges verspreid over Afrika. En zoals je ziet is de boekenvoorraad hier inmiddels al weer aardig aan het groeien.’’