Jantine van de Steeg sluit atelier voor meubelstoffering na dertig jaar:

ZEIST Jantine van de Steeg sluit na dertig jaar haar atelier voor meubelstoffering aan de Kroostweg. Ze is pas zestig en had verwacht nog jaren door te kunnen werken. Maar meubels stofferen is zwaar werk en haar lichaam laat duidelijk weten dat het genoeg is. ,,Mijn lichaam geeft aan dat ik moet stoppen.’’

Als jong meisje maakte Jantine al haar eigen kleding. Na de Modevakschool begon ze als zelfstandig coupeuse. Toen een klant haar vroeg een paar stoelen van nieuwe bekleding te voorzien, ontdekte ze dat ook dat vak precies bij haar paste. Ze besloot haar eigen bedrijf in meubelstoffering te beginnen.
In de afgelopen dertig jaar kregen ontelbaar veel stoelen en banken in haar atelier een tweede leven. ,,In het dorp kom ik vaak klanten tegen die me groeten. Ik herken ze, maar moet wel vaak nadenken: welk meubelstuk hoort bij hem of haar? Het zijn er ook zoveel geweest.’’
Binnen haar vakgebied veranderde in die dertig jaar veel. ,,Ik begon heel klassiek, met crin en paardenhaar, springveren en jutedoek. Nu is het vooral polyether en koudschuim. Ik ben altijd alert op duurzaamheid: zoveel mogelijk hergebruiken en zo min mogelijk afval.’’
Ook de manier waarop mensen naar hun meubels kijken, veranderde. ,,Toen ik begon, was het opnieuw stofferen van gebruikte meubels gewoon. Een nieuw bankstel aanschaffen werd steeds populairder. De laatste tijd zie ik een kentering. Mensen gaan bewuster met hun spullen om en laten meubels weer vaker opnieuw stofferen. Dat is niet goedkoop, maar nieuwe meubels worden ook steeds duurder.’’

ERFENIS

Met name meubels met een verhaal zal Jantine missen. ,,Vooral meubeltjes uit een erfenis heb ik met veel liefde opgeknapt. Als mensen komen met iets van oma, van een overleden familielid, dan is dat heel bijzonder.’’ Ze is even stil. ,,Ik wil alle klanten bedanken voor het vertrouwen. Ik ben heel dankbaar dat ik het al die jaren heb mogen doen.’’
De afgelopen zestien jaar was Jantine naast haar werk als stoffeerder ook docent bij een tweejarige vakopleiding in Amsterdam. Ook dat werk moet ze noodgedwongen opgeven. Daarmee neemt ze niet alleen afscheid van het stofferen, maar ook van het doorgeven van haar vakkennis.

MARKT OP KONINGSDAG

Hoe ze haar dagen voortaan zal doorbrengen, weet ze nog niet precies. Haar echtgenoot is al met pensioen. ,,Hij schildert niet onverdienstelijk,’’ wijst ze op een schilderij. ,,Ik vind beeldhouwen en boetseren leuk, misschien ga ik me daarin verder ontwikkelen. Het zware werk kan ik niet meer doen, maar mijn creativiteit stopt niet. Ik loop altijd tegen dingen aan waar ik iets van kan maken.’’ Dat blijkt ook uit een recente aankoop op de Koningsdagmarkt. ,,Ik zag een vrouw met twee oude surfzeilen staan, mooi materiaal. Die heb ik gekocht. Ik wist meteen wat ik ervan kon maken: handtassen, schorten en meditatiekussens. Ik laat mijn gereedschap in de werkplaats staan. Er is nog genoeg wat ik wel kan maken.’’