Ans Galesloot is 100 jaar!

ZEIST Het lopen gaat niet meer zo gemakkelijk en het gehoor is minder, maar verder gaat het goed met Ans Galesloot-Baars. ,,Ik gebruik geen medicijnen en lees zelfs zonder bril,’’ vertelt ze in haar appartement in de Looborch. 

Mevrouw is in het Brabantse Best geboren maar ging op haar derde jaar mee naar Indonesië, haar vader werkte daar. Net als de zes broers en zusters onder haar kwam ze in een Jappenkamp terecht. ,,Wij hebben het allemaal overleefd.’’ Na de bevrijding ging het hele gezin naar Nederland, helaas overleed de moeder kort na de repatriëring. 

BANKETBAKKERIJ

Ans trouwde met banketbakker Galesloot, samen begonnen ze in 1950 Huize Galesloot aan de Slotlaan. Eerst zat de zaak op de plek waar nu de Bruna zit, later aan de overkant. ,,Er zaten in die tijd vijf banketbakkers op de Slotlaan. Rijksen, Van Rhenen, De Jong en Figi... Wij waren de beste, Marie-Cecile Moerdijk was vaste klant.’’  Het echtpaar kreeg drie zoons. Toen duidelijk werd, dat zij de zaak niet wilden overnemen, werd de zaak verkocht. 

,,Achteraf een goed besluit, mijn man was zestig toen -ie stopte. We hebben er tien jaar samen van genoten. We werkten van maandag tot en met zaterdag, deden zondag de administratie en gingen nooit met vakantie. Na de zaak hebben we veel gefietst in Nederland, totdat mijn man een hersenbloeding kreeg. Hij heeft nog drie jaar in een verpleeghuis gezeten en overleed veel te jong.’’ 

Mevrouw woonde nog lang zelfstandig, naast Venezia op de Hogeweg. Ze heeft veel gebridget en ging graag met familie en vrienden uit eten. ,,Bij Oud London, de Jonckheer of het Jagershuys, maar nooit bij een Japans restaurant, als zeg ik nu soms tegen mezelf: er zitten waarschijnlijk ook goede tussen.’’

Ze kreeg acht kleinkinderen, kleinzoon Sam is in 2011 overleden. ,,De kleinkinderen komen regelmatig langs.’’ En ze heeft inmiddels elf achterkleinkinderen. Het feest viert ze met haar familie. ,,Mijn jongste zus komt ook. De anderen zijn allemaal weg, alleen de oudste en de jongste leven nog.’’

Hoe het is, om honderd te zijn? ,,Soms is het leuk en soms niet. Ik heb wel eens momenten dat ik denk: laat me nou maar inslapen. Mijn verstand is goed, ik was een van de besten van de klas op de HBS in Indonesië, maar ik kan slecht uit de voeten. 

De mis in de katholieke kerk aan de Rozenstraat mis ik nu. Het was een straatje door, het pleintje over en dan die moeilijke stoep. De laatste jaren nam ik de deur links maar nu lukt het niet meer.’’ 

Ze besluit: ,,Ik heb veel lieve mensen om me heen, dat maakt veel goed.’’