Martien Ockeloen is blij dat zorg ook zó kan: ‘Ze zien mij als mens, niet als cliënt’

ZEIST Allerhartelijkst opent mevrouw Ockeloen de deur van het appartement in een rustige buurt van Zeist. Ze gaat voor naar de huiskamer. In de gang hangen tekeningen, in een vitrine staan beeldjes. In de kamer staan grotere beelden, gemaakt van Italiaanse marmer, Noorweegs larvikiet en andere, zachtere materialen. Het is allemaal werk van Martien Ockeloen, haar echtgenoot. Meneer Ockeloen (75) heeft al 30 jaar de ziekte van Parkinson en kan niet meer zonder hulp uit zijn stoel opstaan. Twee keer per dag krijgt hij zorg aan huis van Zorg Thuis Zeist.  

,,Ik werkte sinds de jaren tachtig als uitgever bij Vrij Geestesleven’’, vertelt Ockeloen met vriendelijke, zachte stem. ,,Dertig jaar geleden kreeg ik de diagnose Parkinson. Dat veranderde mijn leven. Ik ben nog een paar jaar doorgegaan met werken maar het werd te moeilijk.’’ Het was het begin van een nieuwe loopbaan: ,,Ik ben beeldhouwer geworden. Voor het beeldhouwen maak je andere bewegingen, die ik nog wel kon doen. Het was mijn passie, ik heb me er volledig voor ingezet.’’ Mevrouw Ockeloen laat het boek zien waarin de werken van haar man gedocumenteerd zijn. Beelden met een sterke verticale richting, met een spanning erin waaruit levenskracht spreekt. ,,Beeldhouwen, dat is iets toevoegen door iets weg te halen. Het gaf me ook een zekere rust.’’ Werk van Ockeloen is onder andere te zien in de tuin van de kerk van de Christengemeenschap aan de Van Tetslaan.

Het werken met speciale beitels in harde steen werd steeds moeilijker. Hij probeerde het in andere materialen, met andere technieken. Maar in 2017 moest hij besluiten te stoppen. Bewegen werd steeds moeilijker. Meneer Ockeloen viel, hij brak zijn heup en niet lang daarna, toen hij nog maar kort hersteld was, viel hij weer en brak zijn sleutelbeen. ,,Ik moest revalideren en mocht pas naar huis als er hulp was. Zo kwam ik in contact met Remco Wiegers en Hedy van de Lagemaat van Zorg Thuis Zeist.’’

Remco en Hedy hebben als motto ‘Zorg vanuit het hart met verstand’: ze stellen zich betrokken (’vanuit het hart’) en verantwoord (’met verstand’) op naar hun cliënten, zeggen ze zelf. Meneer Ockeloen beaamt dat. Sterker nog: ,,Ik voel me bij hen geen cliënt maar een mens. Ze kijken door de ziekte heen, je bent gelijkwaardig. En er wordt heel wat afgelachen.’’ Een team van zes mensen van Zorg Thuis Zeist komt nu twee keer per dag bij de familie Ockeloen. ,,Ze helpen me met het begin van de dag en met het klaarmaken voor de nacht. Ze nemen de tijd, zonder haast, en doen ook graag wat extra. Zes mensen, dat is goed te overzien. We kennen elkaar en ze weten allemaal precies wat ze moeten doen.’’ Dat geeft rust: ,,ik hoef ze niet aan te sturen.’’  

,,Er is een persoonlijke band gegroeid’’, zegt meneer Ockeloen. Dat bleek weer toen hij onlangs een weekje met respijtzorg in De Wulperhorst verbleef, zodat mevrouw er even tussenuit kon. ,,Ze hebben van tevoren uitvoerig contact gehad met de verpleging, en twee van de teamleden van Zorg Thuis Zeist zijn zelfs op bezoek geweest.’’     

Ook mevrouw Ockeloen is blij met de manier waarop haar man zorg krijgt. ,,Parkinson heb je samen’’, zegt ze. ,,Het is soms zwaar. Je huis wordt toch een beetje openbaar als er dagelijks zorgverleners binnen komen. Ook voor mij is het fijn dat ze vertrouwd zijn. En ze stralen uit dat ze het fijn vinden om dit werk te doen.’’ Prettig is het, dat de zorgverleners op vaste tijden komen, ,,en het lukt ze goed om zich daar aan te houden. Maar ze passen zich ook makkelijk aan onze wensen aan’’, zegt meneer, ,,We gaan niet veel uit, maar als we een enkele keer ‘s avonds weg willen, komen ze wat later in de avond. Flexibiliteit is geloof ik een speerpunt van ze. Dat is heel plezierig!”

Dit artikel wordt u aangeboden door Zorg Thuis Zeist