Oud-militair uit Austerlitz zamelt geld in voor buddyhond met monstertocht in rolstoel

AUSTERLITZ / DOORN Als alles volgens plan verloopt komt Sebastiaan van Nieuwenhuizen op zaterdag 23 april om 13.00 uur aan bij zijn ouderlijk huis op de Grensweg in Austerlitz na 555 kilometer in een hand-aangedreven rolstoel. Met vijf begeleiders start hij op 16 april aan deze grote uitdaging. De 44-jarige oud-militair wil hiermee achttienduizend euro inzamelen voor een buddyhond en laten zien wat er nog mogelijk is, ondanks een beperking.

door Carolien Paasman

Sinds een half jaar werkt Sebastiaan weer bij defensie, in een burgerfunctie. Hij is gebouwbeheerder bij de Koninklijke Militaire School in Ermelo en daar is -ie blij mee. ,,Ik heb altijd groen bloed gehad. Hoewel ik na het trauma ben omgeschoold naar grafisch vormgever ben ik blij dat ik nu weer bij defensie werk. Voor het ongeluk heb ik er anderhalf jaar gewerkt. Ik was klaar met de opleiding tot korporaal en ging mee met de goederentrein waar onder andere de Leopard-tanks op stonden, naar een oefening in Polen. Het was de eerste oefening die ik draaide in voorbereiding op uitzending naar Joegoslavië. Mijn collega’s gingen daar naar toe, ik ben er nooit gekomen.’’

Tijdens een stop op een rangeerterrein mochten ze even de benen strekken en wilden ze een potje voetbal spelen. De bal lag in de toren. Sebastiaan klom op een wagon, langs zijn tank om de bal te pakken. Daar heeft hij de bovenleiding geraakt. ,,De stroom sloeg in bij mijn hoofd en ging er via mijn onderbeen weer uit. De machinist van een tegemoetkomende trein heeft een lichtflits gezien. Op een gegeven moment misten mijn collega’s me. Ze vonden me op de toren van de tank met een brandwond op mijn hoofd en wat bloed bij mijn mond. Later bleek dat mijn kaak op twee plaatsen was gebroken en al mijn tanden waren gescheurd of weggeslagen. Ik kon alles nog bewegen, toen.’’ 

BRANDWONDENCENTRUM De jonge Nederlander werd in een ziekenhuis in Duitsland gestabiliseerd en was binnen acht uur in het Brandwondencentrum in Beverwijk, met een hoge dwarslaesie aan de beademing. 

,,De stroom was door mijn ruggengraat gegaan, het was kantje boord. Na een paar weken ben ik uit mijn roes gehaald. Ik kon niet praten, communiceren deed ik met mijn ogen. Mijn onderbeen was geamputeerd. Ik lag daar en mijn hoofd maakte overuren. Drie maanden lang leek mijn situatie uitzichtloos. Ik ben verschillende keren aan mijn hoofd geopereerd, dat was tot op het bot verbrand. Ik kreeg sondevoeding, maar woog uiteindelijk nog maar 47 kilo en dat is niet veel voor een man van 1 meter 85.’’

HOOGSTRAAT IN UTRECHT Wonder boven wonder kon Sebastiaan zijn armen en vingers weer gebruiken. Zijn trauma was te complex voor het Militair Revalidatiecentrum in Doorn; hij moest naar de Hoogstraat in Utrecht waar hij dertien maanden intensief werkte aan herstel. 

,,Na vijf maanden kreeg ik het gevoel in mijn benen terug. Inmiddels heb ik een incomplete dwarslaesie en kan ik een hoop compenseren. Het enige wat ik echt niet kan is lopen. Ik kan een beetje staan en dat gebruik ik bijvoorbeeld als ik vanuit mijn rolstoel in de auto stap.’’ 

KENNEDYMARSEN Na het ongeluk kan de sportieve veertiger minder goed tegen stress en prikkels. Het weerhoudt hem er niet van om telkens zijn grenzen te verleggen. Zo was hij in 2009 de eerste handbiker ter wereld die over de friendship highway van Lhasa naar Kathmandu, fietste langs de Mount Everest. Hij maakte een ronde van duizend kilometer door Nederland, deed mee aan veel Kennedymarsen, ging met zijn rolstoel van Nijmegen naar Amsterdam -een tocht van 180 kilometer- en deed drie keer mee met de Invictus Games. ,,Ik heb altijd de grenzen opgezocht. Ik wil laten zien wat je kunt ondanks je beperking.’’

AFSLUITING Het ongeluk gebeurde 25 jaar geleden. Voor Sebastiaan een reden om de oefening die hij toen begon op zijn eigen manier af te maken, namelijk rollend, van Berlijn naar Nederland. ,,Daarmee sluit ik het af.’’

FYSIOTHERAPEUTEN Met de handen op de hoepels gaat hij acht dagen lang tien uur per dag rollen. Zijn vriendin is voedingscoach en gaat mee, net als een vriend die voor hem uit fietst om de weg te wijzen, een andere vriend die achter hem aan fietst voor de veiligheid en twee fysiotherapeuten. ,,Het team van vijf mensen en ik overnachten vier keer op militaire kazernes. De laatste nacht slapen we in Ede, vlakbij Otterlo, op de sportschool waar mijn vriendin werkt. De laatste vijftig kilometer sluit een goede vriend van me zich aan, hij is hardloper. De laatste tien kilometer loopt mijn neef Arend van Nieuwenhuizen ook mee. Hij wil later bij de krijgsmacht, net als ik.’’

MILITAIR REVALIDATIECENTRUM AARDENBURG De laatste tussenstop is bij het huis waar Sebastiaan opgroeide, aan de Grensweg. ,,We halen mijn moeder en mijn broer op en gaan langs het kerkhof in Austerlitz, voor een bezoek aan het graf van mijn vorig jaar overleden vader. Dat zal wel impact hebben.’’ Vervolgens gaat het gezelschap naar het Militair Revalidatiecentrum Aardenburg in Doorn, het terrein waar de huidige woning van Sebastiaan staat.

ELK WEEKEND EEN MARATHON De voorbereiding op de sportieve uitdaging bestaat vooral uit trainen en zorgen dat de conditie goed is. ,,Elk weekend rol ik wel een marathon weg. Ik train vooral mijn duurvermogen en heb veel eelt op mijn handen.’’ De fietsers in het team hebben flink meegetraind. ,,Mijn gemiddelde snelheid is negen tot tien kilometer per uur, akelig langzaam voor een fietser die warm moet blijven.’’

Bang voor bergen en dalen is Sebastiaan niet. ,,Bij mooi asfalt ga ik lekker snel, op stukken die ik niet vertrouw doe ik het rustig aan. Ik heb geen tipwieltje, ik vertrouw op mijn ervaring als rolstoeler.’’

Sebastiaan en zijn team betalen hun eigen onkosten, maar zijn wel blij dat Rijwielpaleis Zeist materiaalsponsor is van deze onderneming. ,,We zullen vast wel wat binnen- en buitenbanden lekrijden.’’

Sebastiaan heeft nog meer sponsors en zoekt er nog een paar. Hij wil zoveel mogelijk geld ophalen voor KNGF Geleidehonden. ,,Een buddyhond opleiden kost achttienduizend euro. Ik heb twee buren met een buddyhond en op de Invictus Games heb ik ook veel deelnemers ontmoet met zo’n hond. Zo’n hond kan enorm belangrijk zijn voor iemand die na een trauma PTSS heeft overgehouden. Elke donatie is welkom.’’

De sponsorroltocht van Sebastiaan van Nieuwenhuizen is te volgen op zijn website: chargedforlife.nl Via die site kunt u ook een bijdrage overmaken naar het KNGF voor de buddyhond die Sebastiaan bij elkaar spaart met zijn tocht.