Coach Albert Kees Manenschijn zwaait met dubbel gevoel af

ZEIST De hockeyers van Schaerweijde promoveerden onder leiding van Albert Kees Manenschijn (57) naar de hoofdklasse, het hoogste niveau. Het was het laatste kunstje van de coach in de Zeister Kuil. 

Is dit een droomafscheid?

,,Zeker, dit kan niet beter. Het was een prachtige dag met veel publiek. Tegen SCHC hadden we zaak onder controle. Het was een verdiende overwinning.”

Wat is je gevoel bij het afscheid?

,,Het is jammer dat het zo is gelopen zoals het is gelopen. Er staat een talentvolle groep die met elkaar ver had kunnen komen. Zou het niet dit jaar zijn, dan volgend seizoen. Aan dat mooie project heb ik me afgelopen zomer voor twee jaar gecommitteerd. Alleen zijn de financiële middelen niet meer toereikend en moeten er andere keuzes worden gemaakt. Dat begrijp ik, maar het gevolg is dat het tophockey niet overeind kan blijven. Een gemiste kans, dat is het overheersende gevoel, maar er zijn van mijn kant ‘no hard feelings’.”

Je wilde als coach graag verder, toch?

,,Ja, die ambitie hadden de club en ik ook. Daar zijn nooit problemen geweest. Ook niet met de groep. Daar gaat het niet over. Alleen kunnen we op deze manier niet verder met het project. Dat is heel spijtig.”

Kan Schaerweijde in jouw visie ook op die andere manier een stabiele hoofdklasser worden?

,,Er gaan aardig wat jongens vertrekken, onafhankelijk van het resultaat van afgelopen weekend. Je moet een ploeg bij elkaar zien te halen en de hoop vestigen op mensen die een netwerk hebben om goede spelers binnen te halen. En die mensen moeten er geld voor over hebben. Je bent al aan de late kant. Dan kost het geld als je spelers wilt halen. En heb je dat geld, dan is het nog maar de vraag of het lukt. De club zegt: ‘Dat zien we dan wel’. Aan de andere kant is het sport: je probeert altijd te winnen.”

Na de mededeling over het teruggebrachte budget kakte de ploeg niet in. Sterker, jullie streden het hele seizoen om de prijzen. Hoe manage je dat?

,,Door eerlijk te zijn over de situatie en mensen zo min mogelijk te verrassen. Er is veel getwijfeld door spelers of ze moesten doorgaan of voor een andere club gingen kiezen. Ik heb gevraagd of ze die activiteiten naar de achtergrond willen parkeren op momenten dat er moet worden gepresteerd. Als er te veel aandacht is voor bijzaken is er te weinig aandacht voor hoofdzaken. Dat hebben we redelijk gemanaged. Was die twijfel er niet geweest, dan hadden we misschien een beter seizoen gedraaid. Dat sluit ik niet uit.

In de eerste seizoenshelft lieten we te veel kansen liggen op de koppositie en rechtstreekse promotie. Ik denk dat er in dat opzicht iets meer in had gezeten.”

Uiteindelijk toch promotie naar de hoofdklasse. Hoe groot was het feest?

,,Heel groot. Op het veld ontplofte het al met ons publiek. Voor veel jongens die afscheid nemen was het emotioneel, omdat ze graag met dit project waren doorgegaan. Bij mij was het vooral blijdschap. Het is wat het is. Ik kan ermee leven dat er andere keuzes moeten geworden gemaakt om te zorgen dat de club niet in gevaar komt.”