Belbus: al dertig jaar een begrip in Zeist

De Belbus Zeist, een onderdeel van MeanderOmnium, bestaat op 1 april van dit jaar dertig jaar. De Belbus is een aanvulling op het openbaar vervoer voor inwoners van de gemeente Zeist. Het gaat dan om ouderen en mensen met fysieke beperkingen waardoor zij zich moeilijk met andere vormen van (openbaar) vervoer kunnen verplaatsen. Chauffeurs op de Belbus zijn allemaal vrijwilligers.

door Adriënne Nijssen

Zeist - De eerste rit met de Belbus was op 1 april 1991. “Nee, dit is geen grap,” zegt Annemieke Wilschut, vrijwilliger van het eerste uur. “Ik ben gek van autorijden en werk graag met ouderen. Voor mij is dit de perfecte combinatie. Als je eenmaal op de bus zit wil je niets anders meer, je hebt contact met de mensen en contact met de chauffeurs. Dat laatste nu iets minder. We mogen niet meer samen eten, het is spullen pakken en wegwezen.”

Iets meer dan een half jaar later werd Wil Goedvree haar collega en ook hij is nog steeds als vrijwilliger bij de Belbus betrokken. “Ik kwam door omstandigheden in de WAO en ging op zoek om toch iets zinnigs te doen. Ik kon niet elk soort vrijwilligerswerk doen, maar ik hou ook van autorijden en comfortabel rijden op de bus ging prima. Door de jaren heen bleek het een prima plek te zijn voor mij.”

Terwijl Annemiek drie middagen per week op de Belbus rijdt, doet Wil dat één ochtend in de week. ‘We vallen ook allebei in als dat nodig is en ik breng de bussen naar de garage als ze onderhoud nodig hebben,’’ vertelt Wil.

Hun voldoening halen ze vooral uit de band die ze opbouwen met vaste klanten. “Wij krijgen regelmatig van klanten te horen dat wij eigenlijk de enige manier zijn waarop zij nog buitenshuis komen,” zeggen Annemieke en Wil.

Toen de Belbus 25 jaar bestond, was iedereen vergeten dat Annemiek dus ook 25 jaar als vrijwilliger werkte. “Ik moest een mevrouw ophalen die ik ook als eerste gereden had. Zij wist dat ik dit al 25 jaar deed en had een grote bos bloemen voor me bij zich.”

Omdat er veel vaste klanten zijn, komen de chauffeurs ook af en toe met de dood in aanraking. “Dat doet heel veel met me,” zegt Annemiek. Wil trof zelfs iemand dood aan die hij op zou gaan halen. “Natuurlijk niet zelf, de politie werd ingeschakeld toen ze niet reageerde op deurbel en telefoon, maar ik was wel blij dat ik toen een bijrijder bij me had. Je weet dat dat risico altijd aanwezig is, maar het was wel even schrikken.”

In het begin verliep alles een beetje chaotisch, doordat mensen die op het laatste moment belden er nog tussengeschoven werden. “Dan moest je bijvoorbeeld in tien minuten van Zeist-Oost naar Den Dolder en dat gaat natuurlijk niet. Gelukkig kwam er na een paar jaar een coördinator die dat ook inzag en sindsdien wordt een kwartier per rit ingeruimd voor uitloop. Dat werkte prima en het gaat nog steeds zo,’’ vertelt Wil.

Annemiek en Wil weten beiden dat het niet kan, maar het liefst zouden ze nog dertig jaar door willen gaan met dit mooie werk.