Zeistenaar (80) voltooit halve Elfstedentocht: ‘Dankbaar dat ik het nog kan’

ZEIST Frans van Schaik heeft de halve Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee uitgeschaatst. Met positie 76 van de 105 was -ie niet de snelste, maar met zijn tachtig lentes was hij wel de oudste deelnemer uit Zeist die een medaille ontving voor de honderd kilometer. ,,Ik ben vooral dankbaar dat ik het nog kan doen,’’ vertelt de vriendelijke Zeistenaar zaterdagmiddag. ‘s Morgens heeft hij nog vier kilometer hardgelopen. ,,Met af en toe een stukje wandelen tussendoor. Je moet wel in beweging blijven.’’

VEILIGHEIDSKUNDIGE

Frans van Schaik werkt nog een dag per week als veiligheidskundige. Zijn vak bestaat uit het inschatten van risico’s. ,,Dat komt me goed van pas bij het schaatsen. Mijn kniebeschermers zijn de beste veiligheidsmaatregelen die ik heb genomen. Ik ben wel tien keer gevallen, gewone schuivertjes, maar dankzij die dingen kon ik opstaan en doorgaan.’’

ENTHOUSIAST TERUGKIJKEN

Een week na het schaatsavontuur kijkt Van Schaik enthousiast terug. ,,Wij mochten vrijdag 31 januari gelukkig starten voor de laatste Elfsteden toertocht van 2025. De wedstrijdschaatsers die woensdag 29 januari het ijs op zouden gaan, werden teleurgesteld. Door het dooiwater op het parcours werd die schaatswedstrijd afgelast.’’

Schaatsen doet hij al heel lang heel graag. ,,Van huis uit ben ik door mijn vader enthousiast gemaakt en gestimuleerd.’’ 

In 2008 deed hij voor het eerst mee met de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee. ,,Op het ijs zag ik mensen met hesjes van bouwbedrijf Wessels uit Zeist rijden. Bij dat groepje heb ik me aangesloten. Inmiddels zijn we heel hecht. Dit jaar zijn we met een groep van 26 schaatsers en 11 verzorgers naar Oostenrijk gegaan.’’

,,In 2015 heb ik de hele Elfstedentocht van 200 kilometer een keer uitgeschaatst. Dat was de tweede keer in ongeveer 11 uur. Die tijd is nu wel voorbij.’’ 

Vorig jaar kreeg de sportieve senior wat last van zijn hart. ,,De cardioloog zei: schaatsen kan, als je maar op je lijf let.’’ En dat doet -ie. In het schaatsseizoen elke woensdag schaatsen op de Vechtse Banen en daarbuiten hardlopen, en stoppen als het plezier verandert in afzien. 

En wat de Weissensee betreft. Hij is blij met ,,Die natuur, de lichtval op het ijs, het schaatsen in cadans. Het voelt als dansen.’’

De schaatsers uit Zeist hadden een eigen team verzorgers bij zich. Mooier kan het niet.