Zomer stopt na zes jaar Jonathan: ‘Ik had een fantastische tijd’

ZEIST Na zes jaar zwaaide Rob Zomer (60) af met het kampioenschap bij Jonathan. De trainer blikt nog één keer terug. ,,Er zijn enorme stappen gemaakt.”

Met welk gevoel neem je afscheid?
Rob Zomer: ,,Met een geweldig gevoel. Dat je kunt afsluiten met een kampioenschap is natuurlijk geweldig. In het begin moest ik wennen aan de club. Het was allemaal redelijk vrijblijvend. In het eerste seizoen strandden we in het zicht van de haven. In de twee coronajaren stonden we bovenaan, maar konden we het seizoen niet afmaken. In de beker wonnen we van DHSC, een memorabel duel.
Het seizoen erop wonnen we 24 van de 26 wedstrijden, scoorden we vierenhalf doelpunt per wedstrijd, maar promoveerden we pas via de nacompetitie. Bizar. Vorig jaar degradeerden we op de zwartste dag van mijn trainerscarrière en dit seizoen wonnen we dat terrein terug. In vergelijking met zes jaar geleden zijn we één klasse omhooggegaan. Ik had het wrang gevonden als dat niet was gelukt.”

Is de titel ook een opluchting?
,,Ons doel is bereikt. Voor het seizoen hadden we best een grote mond door te zeggen dat we kampioen moesten worden. Toen gingen onze twee beste spelers weg, onder wie Philip Ties. Dan moet je nog maar zien of het lukt. Als dat dan lukt, is het een opluchting dat de doelstelling die je met elkaar hebt uitgesproken is gehaald.”

Terwijl het seizoen in een achtbaan verliep, toch?
,,We hebben inderdaad een paar misperen gehad, waaronder bij Saestum. Uiteindelijk waren wij het meest stabiel. Als je op het einde kampioen bent, dan ben je ook de terechte kampioen. In onze speelwijze brachten we een paar nuances aan. Cruciale wedstrijden zetten we om in zeges. We zijn niet achterover gaan hangen, maar hebben het afgedwongen met een spelopvatting die goed uitpakte.”

Zes jaar, wat voor tijd was dat?
,,Bij alle clubs waar ik zat, heb ik een fantastische tijd gehad en maakte ik nieuwe vriendschappen. Het was heel prettig bij Jonathan, ook met de niet-selectieteams op donderdagavond na afloop van de training. Er zijn enorme stappen gemaakt. We zijn professioneler geworden en er is een florerende businessclub opgericht waar ik in het begin een handje aan heb meegewerkt. Nu wordt dat geweldig georganiseerd door Marco Koetsier. Met uitzondering van de degradatie kijk ik terug op een fantastische tijd.”

Jonathan wil binnen vijf jaar een stabiele eersteklasser zijn. Hoe realistisch is dat?
,,Je bent afhankelijk van je spelersmateriaal, een technische commissie met een groot netwerk en kunde. Dat zijn dingen die nog wat aandacht mogen hebben. Ik denk dat dit netwerk en de kunde er zijn, maar dat er iets te veel mensen in de TC zitten. Dan heb je ook veel meningen. Of het lukt? Dat vind ik moeilijk. Je bent niet alleen afhankelijk van spelers, directe staf en de TC, maar ook van de club zelf. Wat hebben ze ervoor over? Je eerste elftal is het vlaggenschip dat door de hele vereniging moet worden gedragen. Daar zijn nog wat stappen in te maken.”