Steenbeek draagt Patria in zijn hart: ‘Gezelligheid boven centen’

ZEIST Al zijn hele leven is Ricardo Steenbeek (29) een Patria-man. Op zijn vijftiende debuteerde hij, maar op interesse van andere clubs ging hij nooit in. ,,Iedereen heeft respect voor elkaar.”

Een leven lang Patria; zo kun je de voetballoopbaan van Ricardo Steenbeek het beste omschrijven. Nooit diende hij een andere club. Zijn verleden is er onlosmakelijk mee verbonden. Opa Ted en vader Johan Steenbeek vestigden in Zeist hun naam als stratenmakers, dus dat de familie Steenbeek bij arbeidersclub Patria belandde, was geen verrassing. ,,Iedereen kent elkaar en als het goed is, is het goed”, klinkt het nuchter. ,,Voor mij gaat gezelligheid boven centjes verdienen. Ik heb ook nooit de drang gehad om ergens anders te voetballen.”

NAVELSTRENG 

Natuurlijk voerde hij best eens gesprekken, bijvoorbeeld met de buurverenigingen FZO en Jonathan, maar de behoefte om de navelstreng door te knippen met Patria voelde de verdedigende middenvelder geen moment. ,,Dat warme gevoel bij Patria is me meer waard. En als ik echt goed was geweest, dan had ik wel ergens anders gevoetbald. Van oudsher is dit een arbeidersclub, al hebben we er nu ook andere jongens bij. Het vult elkaar aan en iedereen heeft respect voor elkaar.”
Toch staat Steenbeek al een tijd aan de kant. Twee jaar geleden scheurde hij zijn kruisband. Een operatie en negen maanden revalidatie volgden. Patria pakte de titel in de vijfde klasse en vorig seizoen speelde Steenbeek alles. Sinds eind september kwakkelt hij weer. Een tik op z’n knie laat het gewricht slap aanvoelen.

,,Ik heb last van mijn kniebanden en blijf kwakkelen. De laatste wedstrijden was ik er als nood weer bij. Na de winterstop probeer ik fit te zijn. Het is een beetje ongelukkig. Toch probeer ik vanaf de zijkant onze trainer Coco Fares een beetje te helpen.”
Wakkert dat de trainersambities al een beetje aan bij de bijna dertiger? Steenbeek, in het dagelijks leven boekhouder, glimlacht. ,,Op dit moment nog niet, maar je weet het nooit. Kijk, ik help Coco nu omdat hij me al op mijn vijftiende liet debuteren in het eerste. Dan help je elkaar, dat doe je gewoon. Of hij me enthousiasmeert om mijn trainersdiploma’s te halen? Nog niet. Ik heb twee jonge kinderen. Na die kruisbandblessure wilde ik er een punt achter zetten, maar toch ging ik het proberen. Toch kijk ik ook met een schuin oog naar thuis. Ik wil ‘m niet nog een keer afscheuren. Dan voel ik me bezwaard naar mijn vrouw.”
Zijn rentree kan samenvallen met de opening van de nieuwe kantine op 10 januari, een moment waar de club al jaren reikhalzend naar uitkijkt. ,,De laatste twee jaar is het overleven. Als je weet wat er komt en welke ruimte we hebben weggegeven, ben je er wel klaar mee. Op 10 januari blazen we het dak eraf”, zegt hij lachend.

SFEER 

Of dat dit seizoen ook voor Patria geldt in de vierde klasse? ,,Ik weet niet of je veel hebt te zoeken in de derde klasse. Overal wordt betaald, hier niet, dus dat wordt wel lastig. De sfeer is goed, vaak staat er bij uitwedstrijden meer publiek van ons dan van de thuisclub. Die tweede periode is belangrijk. Daar liggen onze kansen.”